چهل روز است که خورشید هم انگار رنگ باخته است...

زمستان امسال، فقط در تقویم نیست
در ریه‌هایمان نشسته و هر نفس، بوی افسوس و حسرت می‌دهد. 💔

ما قلم‌ها را زمین گذاشتیم؛ نه برای استراحت که برای گریستن 🥀

چگونه می‌شود از «آینده» نوشت، وقتی «آینده‌داران» آسمانی شدند؟

شانه‌هایِ پدرانی که لرزید و چشم مادرانی که خیس از اشک شد ، روی دوش همه‌ ماست

از درون دل، شریک غم سنگینِ بازماندگانیم.
روحتان شاد، ای ستاره‌های زمین‌گیر شده... 🕯️🥀