پس از پیدایش کد ژنتیکی هیچ‌گونه اصلاح دیگری در قواعد کدگذاری آن مجاز نبود و از این نظر، سلول به یک سیستم حفاظت از کد تبدیل شد. از سوی دیگر، نوادگان نخستین سلول‌ها پتانسیل تکامل کدهای جدید را حفظ کردند، بنابراین آن‌ها دارای یک بخش حافظت از کد برای کد ژنتیکی، و یک بخش کاوش کد برای کدهای دیگر بودند.

این نکته‌ی اطلاعات مهمی را درباره‌ی سلول به ما می‌گوید. منشأ نخستین سلول‌ها مبتنی بر این توانایی سیستم‌های اجدادی بود که کد ژنتیکی را تکامل دهند، و تکامل بعدی آن سلول‌ها، بر دو فرآیند مکمل استوار بود: یکی، تولید کدهای جدید و دیگری، بقای کدهای موجود. در مجموع، این‌ها دو روی یک فرآیند زیستی هستند که از آن با عنوان فرایند کدزایی یاد شده است (باربیری، ۲۰۱۲).

این نگرش، مدل جدیدی از سلول را به ما ارائه می‌دهد که می‌توان آن را این‌گونه بیان کرد: سلول یک سیستم کدزا است، یعنی سیستمی که قادر است کدهای خود را تولید و حفظ کند.

این مدل بر این نکته تأکید می‌کند که دو نوع کاملاً متفاوت از اجزاء در هر سلول زنده وجود دارد: آن‌هایی که می‌توانند تغییر کنند و آن‌هایی که نمی‌توانند تغییر کنند. این اجزای کدها هستند که اجازه تغییر ندارند و این معادل آن است که بگوییم بالاترین اولویت سلول، حفظ کردن کدهای آن است.