📝#یادداشت| هم‌راه🌱

دهم ربیع الاول، روزی که پیامبر (ص)، حضرت خدیجه (س)، آن بانوی بزرگ و مومنه را به همسری برگزید.
نگاه به چگونگی شکل‌گیری این ازدواج و کلیدهای رفتاری آن‌ها در خانه، علی‌رغم کلیشه‌ای شدن برخی موضوعات، می‌تواند الهام‌بخش رفع ناسازگاری‌ها و مشکلات خانوادگی دنیای امروز ما باشد.
💢 اولین ویژگی حضرت خدیجه سلام الله علیها نسبت‏ به پیامبر، درک ارزش‏های واقعی او در برابر فریبندگی‏‌های ظاهری و دنیوی بود. او معنای کمالات انسانی را به خوبی شناخت و چون توانست آن را تنها در وجود پیامبر اکرم بیابد، حاضر شد تمام شخصیت و دارایی خود را برای درک آن فدا کند. او در این راه هم از مال خود گذشت، هم از موقعیت اجتماعی‏‌اش. خدیجه برای درک این کمال واقعی، قالب‏‌های جاهلی را شکست و بهایی سنگین از جمله قطع رابطه زنان، حتی تا زمان تولد حضرت فاطمه سلام الله علیها را به جان خرید. خدیجه سلام الله علیها این نوع نگرش خود را هنگام ابراز تمایل به ازدواج، این گونه با پیامبر مطرح کرد:
«ای پسر عمو، من به خاطر خویشاوندی، شرافت تو در بین مردم، امانت‏داری، خوش ‏خلقی و راستگویی‏‌ات به تو تمایل پیدا کردم.»
این نوع نگرش و رفتار، در جامعه‌ای که عموم توده‏‌ها بر اساس ظواهر و زرق و برق‏‌های دنیوی روابط خود را پایه ‏ریزی می‏کنند، نمی‏توانست ‏بدون پیامدهای تلخ و ناگوار باشد، لذا به فاصله‌‏ای اندک از پخش خبر ازدواج وی با امین قریش، گروهی از زنان به عیب‌جویی از وی روی آوردند و در محافل خود او را سرزنش کردند.
🔻 با تأملی بیشتر تعدادی نقطه مشترک میان ارزش‌های جامعه آنروز قریش با جامعه اینستا زده امروز و مراسم‌های لوکس، سخت‌گیری‌های هنگام شروع روابط می‌یابیم. جامعه‌ای که درگیر تبرج و سطحیات زندگی شده. اما استدلال‌های حضرت خدیجه در مواجه با لجاجت مردمان آن روز قریش، نشان از عمق ارزش‏گرایی در انتخابش بود.
💢 دیگر ویژگی رفتاری حضرت خدیجه احترام به شخصیت پیامبر (ص) بود. خدیجه به‌رغم اموال فراوان و موقعیت اجتماعی ویژه ‏ای که داشت، در برخورد با رسول اکرم همواره حرمت او را پاس می‏داشت و کوچک‏ترین رفتاری که نشانی از اظهار برتری دهد، از خود بروز نمی‏داد. جلوه‌ای عالی از این رفتار را می‏توان در ماجرای عروسی آن دو سراغ گرفت. آن‌گاه که مراسم عقد و جشن پایان یافته بود و پیامبر می‏خواست ‏به خانه عمویش ابوطالب برگردد، ملکه بطحا و بانوی قریش که اینک همسر او شده بود، این‌گونه او را مخاطب قرار می‏دهد: «به خانه خودتان وارد شوید، خانه من، خانه شماست و من کنیز شما هستم.» و البته این همه احترام و پاسداشت ‏به خاطر عقیده و ایمان او به توحید بود و بس. ولیکن امروزه، فخر فروشی و عدم درک صحیح از شرایط طرفین، یکی از دلایل عمده دعواهای خانوادگی است.
🔻زندگی حضرت محمد (ص) و حضرت خدیجه، زندگی پر از محبت بود و البته عشق و علاقه خدیجه به رسول خدا (ص) یک‌طرفه نبود، بلکه محبت دو جانبه بود. این واقعیت را ابوطالب (ع) در خطبه عقد چنین بیان کرد: «خدیجه و محمد هر دو علاقه‌مند به یکدیگر هستند.»
و به همین ترتیب اگر خدیجه نسبت به همسر گرامی خود این گونه رعایت ادب و احترام می‌کند، رسول خدا (ص) نیز از خدیجه به نحو شایسته‌ای قدردانی می‌نماید، و برای خدیجه احترام خاصی قائل می‌شود. آن‌هم در جامعه مردسالار آن روزگار.
رسول خدا (ص) در زندگی خود با رأی و نظر خدیجه مخالفت نمی‌نمود. مثلاً وقتی ابوالعاص، پسر خواهر خدیجه، زینب، دختر رسول خدا را خواستگاری نمود، خدیجه از رسول خدا (ص) خواست که زینب را به وی تزویج کند، و رسول خدا (ص) پیشنهاد وی را پذیرفت چون رویّه حضرت بر این بود که با مخالفت خدیجه نمی‌نمود.
🔰 رسول خدا (ص) آن‌چنان به خدیجه محبت داشت و قدردان بود که قبل از خدیجه همسری اختیار ننموده و تا خدیجه زنده بود نیز همسری اختیار نکرد.
قدردانی رسول خدا (ص) نسبت به خدیجه تنها به زمان حیات او خلاصه نمی‌شد، بلکه پس از مرگ وی نیز همواره او را یاد می‌کرد و از وی تجلیل به عمل می‌آورد. با آنکه همسران دیگری داشت هر وقت به یاد خدیجه می‌افتاد از وی به خوبی یاد می‌کرد و گریه می‌نمود.
اینها همه به خاطر شخصیت والای خدیجه (س) و فداکاری‌های آن بانوی بزرگ بود. خدیجه‌ای که داخل خانه پیامبر (ص) پناه آن حضرت به حساب می‌آمد و تمام ناراحتی‌ها و شکنجه‌های جسمی و روحی وارده از سوی قریش را با عواطف غیر قابل وصف خود، جبران می‌نمود.
و این‌چنین بود که از دست دادن خدیجه برای رسول خدا (ص) بسیار ناگوار و دشوار بود، به گونه‌ای مرگ خدیجه در روح و روان رسول گرامی اسلام، اثر گذاشت که سال درگذشت وی را که قرین وفات حضرت ابوطالب (ع) بود؛ عام الحزن نامید، و پس از وفاتش نیز هرگاه به یاد خدیجه می‌افتاد، یا کسی از وی نام می‌برد، چشمان مبارکش پر از اشک شده و از خوبیهای خدیجه سخن می‌گفتند.

#سالروز_ازدواج_حضرت‌محمدص_و‌_خدیجه‌

🆔 @sedaaa_aut
🆔 @AnjomanEslami_AUT