📝 #یادداشت_مناسبتی | شما، این عبارات را معنا کردی!

پنچم جمادی‌الاول است؛ زمانی‌ که پیامبر، غبار سفر از روی پاک نکرده، به خانهٔ زهرا می‌آید. روح‌الامین به حضورشان می‌رسد و با اشک در دیده، تو را زینت پدر می‌نامد.
و تو به راستی زینت حیدری! مولا مفهوم ولایت بود و تو مفهوم ولایت‌مداری! تو می‌دانستی چگونه اطاعت مطلق از امامت به جای آوری و در برابر آنهایی که می‌خواستند با حسینت همراه نشوی، بگویی: «نحیا مع الحسین و نموت مع الحسین». کدام شاگرد حیدر مثل تو عالم بود؟ تویی که پس از گفتن واحد، شرمت شد از اثنان بگویی! چه کسی بود که خطبه بخواند و مردم گمان ببرند که علی بازگشته و خطبه می‌خواند؟
و تو به راستی صدیقهٔ صغری‌ای! تویی که از غیب خبر می‌دادی و «اِنَّ امّک اخبرتک بذلک». چه کسی جز تو می‌توانست خطبهٔ زهرا را باز ایراد کند؟ به جز دختر صدیقهٔ کبری چه کسی آن‌گونه مادری‌کردن و تسلی‌بخشی را به یاد دارد؟
تو همان عاقله و عالمه وکامله‌ای! همان که امام معصوم دیده به دیده‌اش دوخت و فرمود: « أنتِ بِحَمدِ اللّه‏ عالِمَةٌ غَيرُ مُعَلَّمَةٍ، فَهِمَةٌ غَيرُ مُفهَّمَةٍ»
آن که می‌دانست چگونه قیام حسین را ادامه دهد و پیام‌آور عاشورا باشد، تو بودی ای عقیلهٔ بنی‌هاشم!
تو همان تازه‌عروسی بودی که بی‌تاب از جدایی برادر بود. چگونه جدایی از زندگی‌ات را تاب آوردی و مرهم دل فرزندانش شدی؟ در میان خیمه‌ها دیدی که جانت می‌رود! عباست می‌رود. علی‌اکبرت می‌رود. حسینت می‌رود؛ و باز به آرامی و به مهر، تیماردار و پرستار سجاد بودی و به او روحیه می‌بخشیدی. تو با دل سوخته‌ات علی را به «لایجزعنک ماتری» تسکین دادی.
از تشنگی، جگرت سوخت و باز العطش کودکان را، مرهم بودی. تاب آوردی تا رقیه بی‌تاب‌تر نشود. تا لشکر اعدا شادتر نشود. و چه کسی بهتر از تو فرو بردن غم و غمخواری از دیگران را می‌داند؟
به راستی که اگر در روزی جز ولادتت، این غمگسار بودن و امید بخشیدن را تبریک می‌گفتند، آن روز شرمش می‌شد! چون تو، ای ام‌المصائب، ای زینب کبری، این عبارات را معنا کردی!

✍🏻 به قلم: خانم زهرا علمی

🆔 @sedaaa_aut
🆔 @AnjomanEslami_AUT