فکت های جالب درباره صورت فلکی ماکیان🦢 :
داخل ناحیه‌ی Cygnus X یه چیزی هست که دانشمندا بهش میگن «پیله‌ی پرتوهای کیهانی»؛ منطقه‌ای که ذرات فوق‌پرانرژی داخل میدان‌های مغناطیسی گیر افتادن و قبل از پخش‌شدن در کهکشان، مدتی همون‌جا زندانی می‌شن. انگار ماکیان یه اتاق نگهداری برای پرانرژی‌ترین ذرات کیهانه.
فکت دوم اینه که Cygnus X-3 یه سامانه‌ی دوتایی فوق‌العاده عجیب و فشرده‌ست؛ یه ستاره‌ی Wolf–Rayet و احتمالاً یه سیاهچاله که فقط در حدود ۴ ساعت و ۴۸ دقیقه یک دور کامل به دور هم می‌چرخن. یعنی یه سال میشه کمتر از فاکینگ ۵ ساعت!
حالا عجیبترش اینه که Cygnus X-3 یه جور آینه‌ی پرتو ایکس هم داره! یه ابر گاز و غبار نزدیکش، بخشی از پرتوهای X رو پراکنده می‌کنه و به سمت ما می‌فرسته؛ یعنی گاهی چیزی رو می‌بینیم که نورش مستقیم از خود منبع به ما نرسیده.
و Cygnus OB2 یکی از غول‌های ستاره‌ساز این ناحیه‌ست؛ جایی با تعداد زیادی ستاره‌ی عظیم و جوان. حدود ۶۵ ستاره‌ی نوع O و نزدیک ۵۰۰ ستاره‌ی نوع B در این مجموعه شناسایی شده. بعضی از این ستاره‌ها اونقدر پرجرمن که فقط چند میلیون سال عمر می‌کنن.
حلقه‌ی ماکیان یا Cygnus Loop در واقع بقایای یه انفجار ابرنواختریه که حدود ۲۰ هزار سال پیش اتفاق افتاده. قطر این بقایا تقریباً ۱۲۰ سال نوریه!!
هابل تونسته با مقایسه‌ی تصاویر ۲۰۰۱ و ۲۰۲۰، حرکت بعضی از رشته‌های این بقایای ابرنواختر رو واقعا ثبت کنه. یعنی سحابی ای که برای چشم ما کاملا ثابت به نظر میاد، در طول چند دهه واقعاً جابه‌جا شده.
ستاره‌ی دوتایی معروف آلبیرو (Albireo) توی تلسکوپ مثل یه دوتایی آبی و طلایی دیده میشه؛ ولی احتمال زیادی وجود داره که این دو ستاره در واقع به هم وابسته نباشن و فقط از دید ما کنار هم قرار گرفته باشن. یه جورایی «زوج به ظاهر عاشق» آسمونن :))
و Cygnus X-1؛ یکی از معروف‌ترین سیاهچاله‌های آسمونه که از اولین نامزد های جدی سیاهچاله بود. این جسم نامرئی رو از تأثیر گرانشی‌ای که روی ستاره‌ی همراهش میذاره می‌شناسیم.
تازه ستاره‌ی Wolf–Rayet اونقدر باد ستاره‌ای شدیدی داره که تخمین زده میشه در حدود ۱۰۰ هزار سال، جرمی معادل جرم خورشید رو به فضا پس بده.
