ساعت ۸ صبح است.
سالن آزمون آماده‌تر از همیشه؛
صندلی‌ها با فاصله چیده شده‌اند،
پاسخ‌برگ‌ها سفید و منتظرند،
بطری‌های آب روی زمین گرم شده‌اند…
اما هیچ دانشجویی وارد سالن نمی‌شود. 🪑📄🚫
نه به‌خاطر بی‌انگیزگی،
نه به‌خاطر بی‌برنامگی؛
بلکه چون شرایط کشور اجازه برگزاری آزمون را نمی‌دهد.
جنگ، ناامنی و بحران، ناگهان همه‌چیز را متوقف کرده‌اند. ⚠️🕊️
آزمون‌های جامع کشوری مثل علوم پایه و پیش‌کارورزی همیشه استرس‌زا بوده‌اند؛
اما این‌بار، برگزار نشدنشان است که اضطراب واقعی را ساخته است.
هزاران دانشجو، با مسیر تحصیلی ناتمام، پشت یک «اگر» بزرگ مانده‌اند… 😔📚
حالا تصمیم با کیست؟
و مهم‌تر از آن: تصمیم درست چیست؟
❓ لغو کامل آزمون و حذف یک فیلتر مهم ارزیابی؟
❓ تعویق نامعلوم و فرسایش روانی دانشجویان؟
❓ یا طراحی یک مسیر جایگزین، علمی و عادلانه برای سنجش صلاحیت؟ 🤔⚖️
اینجاست که نقش مدیران خلاق آموزشی پررنگ می‌شود.
تو 🫵🏻 اگر مسئول این تصمیم بودی،
چطور هم عدالت آموزشی را حفظ می‌کردی
و هم کیفیت سنجش را قربانی شرایط نمی‌کردی؟
🎯 این سناریو، نقطه شروع جشنواره است.
قرار است دقیقاً بر اساس همین موقعیت واقعی،
ایده‌ای نو، اجرایی و آینده‌نگرانه ارائه دهی.
این گوی و این میدان!
منتظر سناریوی جایگزین تو هستیم؛
ایده‌ای که در بحران متولد شود و آموزش را نجات دهد🤓