با خبرهای مرتبط به مقاله جدید در مجله دارو (اینجا ببینید)، یاد یک خاطره پژوهشی افتادم!

سال‌ها پیش در مقام داور برای مقاله‌ای مرتبط با پلاژیاریسم در ایران (در مجله‌ای نمایه در پاب‌مد) بودم. وقتی چند جمله از مقاله را در گوگل جست‌وجو کردم، متوجه شدم بخش‌هایی از متن کاملا از جای دیگری کپی شده‌اند. بررسی بیشتر نشان داد حتی پاراگراف‌های مقدمه و بحث نیز مشابه متن‌های دیگر بودند. جالب این‌که مقاله‌ای که موضوعش بررسی شیوع پلاژیاریسم بود، خودش دچار پلاژیاریسم بود.

مقاله جدید مجله دارو نیز در نقدِ داوری پس از انتشار (Post publication review) بوده و همین سبک داوری باعث مشخص شدن مشکلات آن شد که اابته محدود به استفاده از رفرنسهای ساختگی و نادرست نبوده است. جالب‌تر اینکه سردبیر این مجله نیز از نویسندگان آن است.

این تجربه‌ها می‌توانند مثال‌های واقعی و آموزنده‌ای برای استفاده و ندریس در کارگاه‌های اخلاق در پژوهش باشند. به‌ویژه نحوه برخورد با این مسائل اهمیت دارد و نشان می‌دهد که جامعه پژوهشی چقدر حساس و دقیق عمل می‌کند.

@Scientometric