به‌روزرسانی: مقاله این پروژه مهم (لینک) که نشان داده بود استفاده از واکسن mRNA برای کووید-۱۹ پیش از آغاز ایمنی‌درمانی سرطان می‌تواند اثرگذاری درمان و در نتیجه بقای بیماران مبتلا به سرطان (Stage IV) را افزایش دهد، در مجله Nature منتشر شده است. (لینک)

هرچند واکسن‌های شخصی‌سازی‌شده‌ی سرطان بر پایه‌ی mRNA می‌توانند با هدف قرار دادن آنتی‌ژن‌های انتخاب‌شده، تومور را نسبت به ایمنی‌درمانی حساس کنند، اما ساخت این واکسن‌ها فرایندی پیچیده و زمان‌بر است. همان‌طور که در پست قبلی اشاره شد، این مطالعه نشان داده که واکسن‌های mRNA علیه کووید نیز می‌توانند تومورها را نسبت به ایمنی درمانی حساس کنند.

در مطالعات حیوانی، استفاده از این واکسن‌های کووید موجب افزایش قابل‌توجه در تولید اینترفرون نوع I و در نهایت فعال شدن سلول‌های T CD8+ علیه آنتی‌ژن‌های توموری شده است. با این حال، سلول‌های سرطانی نیز در پاسخ، گیرنده‌ی PD-L1 را روی سطح خود بیان می‌کنند تا از دید سیستم ایمنی پنهان بمانند (تومور گریز یا immune evasion یا تومور سرد)، که در این مرحله استفاده از ایمنی‌درمانی مانند مهارکننده‌های PD-L1 ضروری می‌شود.

نکته جالب این است که ظاهرا «mRNA بودن» واکسن عامل اصلی این اثر بوده است، چرا که واکسن‌های مبتنی بر mRNA سایر ویروس‌ها مانند سیتومگالوویروس نیز پاسخ مشابهی ایجاد کرده‌اند. اما پاسخ از واکسن با پلتفورمهای دیگر به این شکل نیوده است.

در مطالعه انسانی نیز پاسخ‌های مشابهی مشاهده شده است: از جمله افزایش اینترفرون نوع I، فعال‌سازی هم‌زمان سلول‌های میلوئیدی و لنفوئیدی در داوطلبان سالم، و افزایش بیان PD-L1 در تومورها.

در نهایت، همان‌طور که قبلا نوشته بودم، دریافت واکسن mRNA کووید-۱۹ در فاصلهٔ کمتر از ۱۰۰ روز از آغاز ایمنی درمانی با بهبود قابل‌توجه در میانه‌ی بقا و بقای کلی سه‌ساله همراه بوده است و این مزیت در بیماران دارای تومورهای ایمنی‌سرد نیز مشاهده شده است.

گزارش نیچر: لینک

گزارش قبلی ساینتومتریکس در این مورد:

https://t.me/scientometric/7090