اگر شما فرصت کافی برای انجام فعالیت ورزشی منظم در طول هفته را ندارید و فقط آخر هفته ها فرصت آن را دارید، احتمالا این پست برای شما جالب خواهد بود.

بر اساس دو مطالعه کوهورت آینده‌نگر، یکی با بررسی بیش از ۷۵ هزار نفر و دیگری با بررسی بیش از ۳۵۰ هزار نفر، مشخص شده است که احتمالا افرادی که عمده فعالیت ورزشی خود را در آخر هفته ها (طی یک تا دو روز) دارند، مشابه با افرادی که در طول هفته فعالیت ورزشی منظم دارند، از تاثیرات کاهش خطر مرگ و میر کلی، مرگ‌ ناشی از بیماری های قلبی و سرطان و کاهش خطر بیماری هایی مثل زوال عقلی، پارکینسون، سکته مغزی، افسردگی و اضطراب سود می‌برند.

مطالعه اول که قبلا در مورد آن نوشته بودم (لینک) نشان داده است که انجام فعالیت بدنی متوسط در مدت زمان حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته و یا فعالیت بدنی شدید در مدت زمان حداقل ۷۵ دقیقه در هفته، با کاهش معنادار مرگ و میر کلی، مرگ و میر ناشی از علل قلبی و عروقی و سرطان همراه بوده است. این صرف نظر از این بوده که جلسات فعالیت بدنی در طول هفته توزیع شود (حداقل سه جلسه در طول هفته) و یا این که جلسات به صورت متمرکز در آخر هفته انجام شود (۱ تا ۲ جلسه در طول هفته). در واقع، خطر مرگ و میر کلی، مرگ ناشی از بیماری های قلبی و عروقی و مرگ ناشی از سرطان در بین افرادی که فعالیت ورزشی منظم در طول هفته داشته‌اند و افرادی که فقط فعالیت فیزیکی آخر هفته داشته‌اند، مشابه بوده است.

مطالعه دوم هم که مقاله آن در مجله‌ی Nature Aging منتشر شده (لینک)، نتایج مشابهی را این بار بر روی سلامت مغز نشان می‌دهد. در این مطالعه سه گروه افراد از نظر داشتن فعالیت بدنی متوسط تا شدید در هفته با یکدیگر مقایسه شده‌اند:

۱- افراد با فعالیت بدنی کمتر از ۱۵۰ دقیقه در هفته.

۲- حدقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت که حداقل نیمی از آن در یک یا دو روز از هفته باشد (weekend warrior).

۳- و حداقل ۱۵۰ دقیقه به شکل منظم در طول هفته.

تاثیر فعالیت بدنی که حداقل نیمی از آن در یک یا دو روز در هفته باشد (الگوی weekend warrior)‌، در کاهش بیماری های دمانس، سکته مغزی، پارکینسون، افسردگی و اضطراب، مشابه با تاثیر فعالیت بدنی منظم در طول هفته بوده است.

در نتیجه فعالیت بدنی به شکل weekend warrior احتمالا می‌تواند به عنوان یک الگوی جایگزین در روشهای پیشگیرانه در این بیماری‌ها استفاده شود.

@Scientometric