میزان ارجاع به خود یا همان self-citation برای کشورهای مختلف چگونه است؟

وضعیت ارجاع به خود برای ۵۰ کشور با حداقل ۱۰۰ هزار مقاله در فاصله زمانی بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۹ بررسی شده است.

برای ۳۸ کشور روند ارجاع به خود در طول این ۲۴ سال کاهشی بوده است. اما برای ۱۲ کشور دیگر این روند افزایشی بوده است. این کشورها شامل کلمبیا، مصر، اندونزی، ایران، ایتالیا، مالزی، پاکستان، رومانی، روسیه، عربستان، تایلند و اکراین بوده‌اند.

محقققن نتیجه گرفته‌اند که این الگوی مربوط به خودارجاعی در این ۱۲ کشور ناشی از سیاستهایی است که مستقیم یا غیر مستقیم به تشویق محققین به دریافت ارجاع بیشتر می‌پردازد. اگر چه این سیاست در ۳۸ کشور دیگر بررسی نشده است.

در قسمت بحث مقاله به صورت اختصاصی این ۱۲ کشور مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

یک نقل قولی برای ایران آمده است به این صورت که "حکومت، سیاست‌های پژوهشی (فقط با اهداف کوتاه مدت و بدون آینده نگری) را برای دانشگاه‌ها وضع کرده است که تنها هدف آن افزایش تعداد مقالات بوده است. (بدون توجه به نیازی که صنعت و تکنولوژی کشور دارد).
این برای این بوده که بتواند از آن برای تبلیغات (پروپاگاندا) برای نشان دادن پیشرفت در خودکفایی فناوری و پوشاندن کاستی‌های قابل توجه اش که ناشی از دهه ها انزوا به دلیل سیاستهای بین المللی بوده استفاده کند.".
اشاره شده است که در ایران هم مثل سایر کشورها، سیاست دولت در آموزش عالی، ارتقای اساتید و فارغ التحصیلی دانشجویان را منوط به انتشار مقالات در مجلات علمی می‌کند.
همین طور به میزان بالای ابطال مقالات محققین ایرانی نیز اینجا اشاره شده است.

مقاله در ‌PLOS ONE
گزارش از مقاله در Nature


به روز رسانی: برای درک بهتر دو روش استفاده شده برای بررسی country self-citation اینجا را ببینید.

@Scientometric