وقتی به کهکشان NGC 891 نگاه می‌کنیم، در واقع آن را در زمان حال نمی‌بینیم. نوری که امروز به زمین می‌رسد، تقریباً ۳۲ میلیون سال در فضا سفر کرده است؛ یعنی تصویری که می‌بینیم، متعلق به دورانی است که حتی نخستین انسان‌تباران هنوز روی زمین ظاهر نشده بودند.
در فاصله‌های کیهانی، نگاه‌کردن به دوردست به معنای نگاه‌کردن به گذشته است. دلیلش ساده اما شگفت‌انگیز است: نور، با وجود سرعت عظیمش، برای پیمودن فاصله به زمان نیاز دارد.مطالب بیشتر
کهکشان NGC 891 یکی از نمونه‌های تماشایی این واقعیت است. این کهکشان مارپیچی تقریباً از لبه دیده می‌شود و حدود ۹٫۷ مگاپارسک، یعنی نزدیک به ۳۲ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد.
پس فوتون‌هایی که همین حالا از NGC 891 وارد تلسکوپ یا دوربین ما می‌شوند، سفرشان را تقریباً ۳۲ میلیون سال پیش آغاز کرده‌اند. آنچه در تصویر می‌بینیم، وضعیت کنونی آن کهکشان نیست؛ بلکه اطلاعاتی است که حدود ۳۲ میلیون سال قبل از آن خارج شده است.
برای درک مقیاس ماجرا کافی است بدانیم هنگام آغاز این سفر نور، زمین در دوره الیگوسن قرار داشت. انسان‌ها وجود نداشتند و حتی نخستین انسان‌تباران نیز میلیون‌ها سال با ظهور فاصله داشتند. از آن زمان تاکنون نور این کهکشان با سرعت تقریباً ۳۰۰ هزار کیلومتر در ثانیه در فضای میان‌کهکشانی حرکت کرده تا سرانجام به ما برسد.
این ویژگی فقط مخصوص NGC 891 نیست. خورشید را حدود ۸ دقیقه در گذشته می‌بینیم، نزدیک‌ترین ستاره‌ها را چند سال در گذشته و کهکشان‌های بسیار دور را میلیاردها سال در گذشته. بنابراین تلسکوپ در معنایی کاملاً واقعی، نوعی ماشین مشاهده گذشته است؛ نه به این معنا که ما به گذشته سفر می‌کنیم، بلکه چون اطلاعاتی را دریافت می‌کنیم که در گذشته منتشر شده‌اند.
وقتی به NGC 891 نگاه می‌کنید، تصویری را می‌بینید که تقریباً ۳۲ میلیون سال قدمت دارد. آنچه اکنون در آن کهکشان رخ می‌دهد، هنوز میلیون‌ها سال با رسیدن به زمین فاصله دارد.
💡اتاق گفتگوی علم و آگاهی
منبع: MNRAS
#نجوم
#کیهان
#کهکشان
#فضا