لی اسمولین در کتابش، انقلاب ناتمام اینشتین - جستجوی آنچه فراتر از کوانتوم است ، می‌گوید:

مکان و زمان هر دو نمی توانند بنیادین باشند. فقط یکی از این دو [زمان] می توانند در عمیق ترین سطح حضور داشته باشند. دیگری [مکان] باید برآمده [ظهور یافته] و وابسته باشد. به نظر می رسد که این در نهایت به دلیل ناموضع non-local بودن درهم تنیدگی بر ما تحمیل شده است، که منجر به تنش بین رویکردهای واقع گرایانه مکانیک کوانتومی و نسبیت خاص می شود. پس می خواهم پیشنهاد حل تنش با بنیادین سازی یکی از جفت فضا/زمان را بدهم .

در حالی که یکی از این دو [فضا یا زمان] برآمده و تقریبی است، در نهایت همه چیز ، نوعی توهم است. ترجیح می‌دهم بر این فرضیه تمرکز کنم که زمان بنیادین و فضا برآمده و ظهور یافته است.‌‌
@sciencefrontiers