سوگ؛ به وسعت ایران
برای جان‌های‌زیبا.

در این مدت، ما زخمی شدیم. تن‌ها شکافته شدند و جان‌های‌زیبا ازدست رفتند.
خون ها ریخته شد و ما از هم گسستیم.
بخشی رفتند و خونشان ماند. خونی که تک تک قطرات آن، توامان سوگ و مسئولیتی را بر دوش ما میگذارد. سوگی از نبودشان و مسئولیتی برای بودن ما. مسئولیتی به وسعت ایران و مسئولیتی برای ایران.
از هر قطره‌ سروی می‌روید
و این خانه سبز می‌ماند.

تسلیتی به وسعت ایران برای آنهایی که دیگر پیش ما نیستند.
جای خالی این جان‌های‌زیبا در دانشگاه همواره حس خواهد شد.