🗒 قداستِ عاریتی؛ باکو، سکولاریسم فرمایشی و مصادرهٔ شهادت

✍️ #ابوکاظم_حسنی

🔻 نگاه گزینشی و ابزاری به احکام الهی، دیرینه‌ترین خصلت حکومت‌هایی است که برای بقای خویش، میان حفظ ظواهر مردم‌فریب و سرکوب اعتقادات جامعه سرگردان‌اند. مصداق روشن این رفتار، همان آیه صریح قرآن کریم است که می‌فرماید: «أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتَابِ وَتَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ»؛[بقره/۸۵] رفتاری که در سیاست‌های جاری حاکمیت باکو با وضوحی تلخ دیده می‌شود. دستگاه حکومتی از یک‌سو ادعای سکولاریسم و جدایی دین از سیاست را بر زبان می‌آورد و علیه احکام مسلّم اسلام دست به سرکوب می‌زند، و از سوی دیگر برای توجیه تلفات جنگی و تهییج عواطف مردم، واژه مقدس و دینی «شهادت» را به خدمت می‌گیرد. این تناقض، تناقضی حاشیه‌ای نیست؛ نشانهٔ بحران مشروعیت و درماندگی در برابر ایمان جامعه است.

سکولاریسم، اگر بر مدار بی‌طرفی و احترام به ساحت باورها بنا شود، می‌تواند عرصهٔ عمومی را از منازعهٔ فرقه‌ای پاک کند. اما سکولاریسم فرمایشی، دین را از میدان بیرون می‌راند و در همان حال از حرمت و احساس آن ارتزاق می‌کند. چنین سکولاریسمی، آیینی است برای ماندن، آیینی که قداست را غصب می‌کند و باورمند را به بند می‌کشد.

🔹جعل و مصادرهٔ مفهومی واژه «شهادت»:
مفهوم «شهید» و جایگاه «شهادت» از تصریح آیات الهی برخاسته است؛ آنجا که پروردگار می‌فرماید: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»[آل عمران/۱۶۹]. این عنوان، تنها در دایرهٔ قتال «فی سبیل الله» و پاسداری از حریم حق معنا می‌یابد. حکومتی که رسماً مدعی سکولاریسم است و دین را امری فردی و خارج از ساختار ادارهٔ جامعه می‌داند، هیچ جایگاه و صلاحیتی برای اطلاق عناوین قدسی به کشته‌شدگان میدان‌های جنگ خود ندارد. در یک نظام سکولار، کشته‌شدگان نظامی، قربانیان درگیری‌های ارضی و منافع دولتی به شمار می‌آیند. تلاش دستگاه باکو برای رنگ‌ولعاب دینی دادن به این مسئله، مصادره به مطلوب یک آرمان قدسی به نفع بقای یک خاندان است. این کار، نه بزرگداشت شهادت، بلکه سرقت معنای آن است.

🔹دوگانگی آشکار؛ ستایش قربانیان و سرکوب باورمندان:
عمق فریبکاری سیاسی زمانی آشکار می‌شود که رفتار متناقض رژیم در میدان عمل سنجیده شود. هنگامی که پای فداکاری، حضور در خطوط آتش و پرداخت هزینهٔ جانی به میان می‌آید، دربار باکو به مفاهیم اسلامی پناه می‌برد و با تقدس‌بخشی به کشته‌شدگان، احساسات پاک جامعهٔ مسلمان را دستمایهٔ تحکیم قدرت می‌سازد. اما همین که نوبت به رعایت بدیهی‌ترین احکام شرعی نظیر حجاب در مراکز آموزشی، برافراشتن پرچم متبرک حضرت اباعبدالله الحسین (علیه‌السلام) و آزادی فعالیت مؤمنان می‌رسد، شمشیر کینه‌توزی از رو بسته می‌شود. زندانی کردن علمای شیعه، ممنوعیت پوشش اسلامی و بازداشت عزاداران حسینی، پرده از این حقیقت برمی‌دارد که رژیم، دین را صرفاً به عنوان سوخت موتور جنگی خود می‌خواهد و هر نشانه‌ای از تدین واقعی را خطری علیه موجودیت خویش می‌شمارد. در این منطق، ایمان، مادامی که در سنگر جنگ به کار آید، محترم است؛ اما همان ایمان، چون به مسجد و مدرسه و خیابان قدم بگذارد، ممنوع می‌شود.

🔹رسوایی ترفندهای عوام‌فریبانه:
نمی‌توان هم‌زمان در پیوند با دشمنان جهان اسلام گام برداشت، احکام قرآن را مورد هجمه قرار داد و در عین حال داعیه‌دار پاسداری از آرمان «شهدا» بود. تقابل عریان باکو با شعائر اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و تبدیل کردن کشور به کانون نفوذ بیگانگان، هرگونه ادعای وفاداری به مقدسات را باطل ساخته است. جامعهٔ آگاه و مؤمن قفقاز، ماهیت این بازی مزورانه را دریافته و دستکاری در باورهای دینی را برنمی‌تابد. ملتی که ریشه در تاریخ و ایمان دارد، با واژه‌های تزئینی فریب نمی‌خورد.

🔹پایان:
استفادهٔ ابزاری از مفاهیم قدسی، تاریخ مصرفی مشخص دارد و فرجام آن، فروپاشی حصار فریب است. سنّت‌های الهی تجزیه‌پذیر نیستند؛ رژیمی که با پرچم حسینی می‌جنگد، دختران محجبه را از تحصیل بازمی‌دارد و مبلغان دین را به بند می‌کشد، هرگز نمی‌تواند با تکرار واژهٔ «شهادت»، نقابی بر ماهیت ضداسلامی خود بکشد. غصب مفاهیم دینی برای مشروعیت‌بخشی به تصمیمات تحمیلی، گواهی بر درماندگی دستگاهی است که با ایمان اصیل مردم خود وارد جنگی محتوم به شکست شده است. تاریخ نشان داده است که ایمان را می‌توان زندانی کرد، اما نمی‌توان آن را از میان برد؛ و سرانجام، همین ایمان است که زندان‌ها را فرو می‌ریزد.

➖➖➖➖➖
🌐 بله، تلگرام، ایتا، تیک‌تاک، ایکس
👇
🆔 @sardabir313