گاهی آدَم دلش میگیره، بدون اینکه خودش هم بدونه چرا!
نه حوصله حرف زدن داره، نه دلش میخواد کسی ازش چیزی بپرسه؛ فقط یک گوشه میشینه و توی دلش هزار تا حرف نگفته داره؛ حَرف‌هایی که شاید حتی نَزدیک‌ترین آدم‌های زندگیش هم ازشون خبر نداشته باشن؛
گاهی لبخند میزنیم تا کسی نَپُرسه چتونه، گاهی میخَندیم تا کسی نفهمه چقدر خَسته‌ایم. امّا عزیز دل، یادت باشه که قرار نیست هَمیشه قوی باشی؛ گاهی خَسته شُدَن هم حقِ شُماست!