«المُلکُ یَبقَی مَعَ الکُفرِ وَ لا یَبقَی مَعَ الظُّلم»

به نام حق

ما، جمعی از دانشجویان فعال کانون‌های فرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی، به مناسبت گذشت چهلمین روز از مصیبتی که بر جان ایران وارد شد و داغدارشدن جمع عظیمی از هم‌وطنانمان، بر آن شدیم تا ضمن تسلیت این داغ جانسوز و زنده‌نگاه‌داشتن نام آن رفتگان بی‌برگشت، به همگان یادآوری کنیم که حال ما بد است.

اکنون، آن پدری که از شرمندگیِ نیازهای فرزندانش، شبی به تنگ آمده بود، زیر خروارها خاک افتاده است. اکنون قاب عکس‌های بسیاری روی دیوار خانه‌ها نصب شده، اما صاحبان عکس‌ها، دیگر هیچ‌وقت قرار نیست پایشان را در آن خانه‌ها بگذارند. حال، جامعه در سَرخوردگی و سوگواری به سر می‌برد و هیچ جشن و آتش‌بازی و جشنواره‌ای، جز اینکه ضمادی نمکی بر زخم‌ها بگذارد، نمی‌تواند افیونی برای این درد استخوان‌گداز باشد.

این در حالی است که مصیبت وارده بر جان ایران، از نوع بلایای طبیعی نبود که نتوان آن را پیش‌بینی کرد. پیش‌تر بسیاری از اندیشمندان اقتصادی و اجتماعی و سیاسی، هشدارهای مکرری در این خصوص داده‌ بودند، اما این هشدارها شنیده نشد. مردم نیز، چه عارف و چه عامی، برای دهه‌ها تلاش کردند تا قوانین حاکمیتی را اصلاح کنند. اما جز سرکوب، زندان و گوشه‌نشینی، چیزی نصیبشان نشد.

در دانشگاه نیز، آن‌ها که حقایق تلخ را بازگو می‌کردند، معمولاً جایگاهشان تضعیف شده و کلاس‌های درس، به جولانگاه قصه‌گویان و فالگیرها تبدیل شده است. به ویژه در علوم انسانی، معمولاً آن دسته بر کرسی استادی نشستند که بتوانند دروغ‌های زیبا را در قالب گزاره‌های علمی، به خورد دولتمردان دهند؛ برای اثبات این امر، می‌توان به بی‌اراده و بی‌اثر بودن استادان علوم انسانی در شرایطی چنین نگران‌کننده اشاره کرد.

در این میان، به نظر می‌رسد که ارتباط بین مردم و حاکمیت تضعیف شده و رسانه‌های رسمی نیز شرایط کشور را عادی جلوه می‌دهند. اگرچه رخوتی عمومی خیابان‌ها را فرا گرفته، اما خشمی خفته، چون آتشی زیر خاکستر زیر پوست شهر‌ها می‌خزد و همواره خود را بازتولید می‌کند. معجونی از بغض و نفرت و غم، در شریان‌های مردم تزریق شده و درمانش هر چیزی می‌تواند باشد به جز سرکوب.

حضرت علی(ع) در نامه‌ای خطاب به مالک اشتر، می‌فرمایند: «بخشى از وقت خود را به كسانى اختصاص ده كه به تو نياز دارند تا شخصاً به امور آنان رسيدگى كنى، و در مجلس عمومى با آنان بنشين و در برابر خدايى كه تو را آفريده فروتن باش، و سربازان و ياران و نگهبانان خود را از سر راهشان دور كن تا سخنگوى آنان بدون اضطراب در سخن گفتن با تو گفتگو كند.» به امید روزی که مردم عزیز کشورمان ایران، دیگر اضطراب و بیمی از سخن‌گفتن نداشته باشند.

کانون‌ها به ترتیب حروف الفبا:
کانون آسیب‌شناسی اجتماعی
کانون ایرانشناسی و گردشگری
کانون تئاتر
کانون خبر و رسانه
کانون شعر و ادب
کانون صنایع دستی و هنرهای تجسمی
کانون فیلم و عکس
کانون گویندگی و اجرا
کانون محیط زیست
کانون موسیقی
کانون هلال احمر
کانون ورزش در جهت توسعه