به نام پروردگار عدل

در روزگاری که جامعه با اخبار ناگوار، نااطمینانی نسبت به آینده و فشارهای روانی گسترده روبروست، ما دانشجویان نیز از این شرایط مستثنا نیستیم. ابهام در مسیر تحصیلی و شغلی، در کنار نبود چشم‌اندازی روشن، سطحی از اضطراب و خستگی را میان ما ایجاد کرده که نادیده گرفتن آن، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به بدنه علمی کشور خواهد زد.

این نوشتار، تنها یک گلایه نیست؛ بلکه صدایِ جمعیِ نسلی است که در میانه بحران‌ها و تلاطم‌های روزگار، می‌کوشد چراغ دانش را روشن نگه دارد. ما بر این باوریم که دانشگاه صرفاً دیوارهای بتنی و تالارهای آزمون نیست، بلکه زیست‌بومِ پویایی است که باید در آن، کرامت انسانی بر هر معیار دیگری مقدم باشد.

دانشجوی امروز، فقط با «درس و امتحان» درگیر نیست؛ او هم‌زمان بار دغدغه‌های معیشتی، اجتماعی و فشارهای روانی سنگینی را به دوش می‌کشد. در چنین اتمسفری، انتظار می‌رود دانشگاه و اساتید بیش از هر زمان دیگری، نقش «حامی و تکیه‌گاه» را ایفا کنند، نه عاملی برای تشدید استرس و فرسودگی.

فضای آموزشی، به‌ویژه در ماراتن امتحانات، باید بر پایه درک متقابل، انصاف، شفافیت و احترام بنا شود. هرگونه رفتاری که حس بی‌اعتمادی یا فشار مضاعف را به دانشجو منتقل کند، تنها به بهای تخریب انگیزه و روحیه نسل جوان تمام خواهد شد.

شایان ذکر است که در این میان، اساتید شریف و مسئولیت‌پذیری نیز حضور داشتند که با درک شرایط روحی و روانی دانشجویان، آزمون‌ها را آگاهانه ساده‌تر از سطح استاندارد و ایده‌آل همیشگی خود طراحی کردند؛ با این رویکرد که تسهیل‌گر شرایط باشند، نه عاملی بر دشواری‌های مضاعف.

در مقابل، متأسفانه اساتیدی نیز بودند که گویی فشارها و نارضایتی‌های انباشته سالیان خود را در قالب آزمون بر دانشجویان تخلیه کردند؛ ممتحنانی که رفتار و عملکردشان با شأن و منزلت واژه‌ی «استاد» فاصله‌ای معنادار داشت و با علم به اضطراب حاکم، پرسش‌هایی را مطرح کردند که حتی پاسخ‌گویی به آن‌ها در زمان مقرر، برای خود نیز محل تردید بود!

امیدواریم نهاد آموزش، در کنار سنجش‌های علمی، همواره نگاهی صیانت‌گر به سلامت روان، کرامت انسانی و آینده‌ دانشجویان این کشور داشته باشد. چرا که توسعه، پیش از هر چیز، نیازمند انسان‌هایی امیدوار و سالم است.

در پایان، امید است که نهاد دانشگاه با تکیه بر خرد جمعی و درک متقابل میان اساتید محترم و دانشجویان گرامی، فضایی را فراهم آورد که در آن، رشد علمی هم‌پای آرامش روانی و کرامت انسانی محقق گردد. باور داریم که عبور از دشواری‌های کنونی و ساختن آینده‌ای روشن، جز با همدلی، سعه‌صدر و تعامل سازنده‌ی تمامی اعضای خانواده‌ دانشگاه میسر نخواهد بود.

برای همه اساتید گران‌قدر و دانشجویان عزیز در مسیر علم و اخلاق، آرزوی توفیق و سربلندی داریم.

دانشجویان دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه تبریز