.
.
ای ساکنان خرگه خرّم
ای عیشتان همیشه فراهم!
.
پاکیزه‌پیکران پری‌رو
رخ شسته در لطافت شبنم!
.
در سایه‌سار بید غنوده
گیسویتان معطّر و درهم!
.
یک دم نگه کنید فروسو
در ژرفنای تنگ جهنّم
.
در هیچ رنجنامه نگنجد
آنچ آمده‌ست بر سر آدم
.
ذهنی همیشه حاضر و هشیار
ذهنی همیشه تیز و منظم
.
احیاگر فجایع بی‌جان
روشنگر مصائب مبهم
.
چون درد سنگ کیسۀ صفرا
چون سردی و نموری بلغم
.
جان هماره خوار و بدهکار
مصروف توبه‌های دمادم
.
قلب است و مسّ میّت شادی
شرم است و غسل و آب کُر غم
.
آزاد بندگان مکلّف
محکوم سرنوشت مسلّم
.
ای ساکنان باغ فراسو!
ای دختران خرگه خرّم!
.
ای چشم‌هایتان همه جادو!
وای دست‌هایتان همه مرهم!
.