✅صدای استاد سعید مسلم

┏━━━🍃💞🍂━━━┓
      @saeedmosallim
┗━━━🍂💞🍃━━━┛

🌸شیخ عنتر، قاری، واعظ و مفسر، گاهی اوقات یک خطیب احساسی است، مانند تلاوت او از سوره‌های الجاثیه و المدثر در سال ۱۹۹۰ که شبیه خطبه‌های واعظین معروف در مورد صحنه‌هایی از روز قیامت است. شیخ عنتر همچنین در تلاوت خود از سوره‌های الحدید، المجادله، المزمل و التکویر، خطیب و متفکری انقلابی بود، در حالی که آیه را تلاوت می‌کرد: «به راستی که ما پیامبران خود را با دلایل روشن فرستادیم و با آنها کتاب و میزان نازل کردیم تا مردم عدالت را برپا دارند.

┏━━━🍃💞🍂━━━┓
      @saeedmosallim
┗━━━🍂💞🍃━━━┛

✅در ادامه با ما باشید با بخشی هایی از مقاله أحمد الفخراني با عنوان:
"تلاوت‌های قرآنی که «خطری» برای الازهر شمرده شد… پدیده شیخ عنتر مسلم"

💠پدیده‌ای متفاوت در تلاوت مصر؛ آغاز مسیر شیخ عنتر سعید مسلم

متن ( ترجمه توسط هوش مصنوعی)

در سن هشت‌سالگی، حفظ قرآن را به پایان رسانده بود؛ اما آنچه در وجود او شکل گرفت، صرفا تکرار واژه‌ها نبود، بلکه جهانی صوتی بود که از طریق آن نفس می‌کشید. صدای او قدرتمند و دارای لحنی متمایز بود، اما مهم‌تر از همه، برخورداری از حسی کم‌نظیر نسبت به ریتم آیات بود؛ گویی پیش از آنکه ذهنش به درک کامل برسد، موسیقی درونی متن قرآنی را احساس می‌کرد. در حالی که همسالانش برای ارسال تلاوت‌های خود به مشایخ الازهر و امید به پخش از رادیوی رسمی برنامه‌ریزی می‌کردند، این مسیر برای او جذابیتی نداشت. او به خوبی می‌دانست که در صدایش عنصری متفاوت و غیرمتعارف وجود دارد؛ عنصری که به‌سادگی در چارچوب نهاد رسمی دینی جای نخواهد گرفت.

در آن زمان، هیچ‌کس نمی‌دانست این کودک نابینا که در روستایی کم‌نام‌ونشان رشد یافته بود، بعدها به یکی از جنجالی‌ترین صداها در تاریخ تلاوت مصر تبدیل خواهد شد. همچنین کسی تصور نمی‌کرد صدایی که مسیر خود را از میان دیوارهای گلی مکتب‌خانه آغاز کرده بود، روزی از طریق نوارهای کاست در خانه‌ها منتشر شود، از مرزهای ترسیم‌شده توسط نهاد دینی عبور کند و جهانی را که به نظم خاصی در صدای قاریان خود خو گرفته بود، دچار شگفتی سازد.

در زمانی که همسالان حافظ قرآن به فراگیری احکام تجوید نزد مشایخ مکتب‌خانه مشغول بودند، عنتر سعید مسلم به چیز دیگری گوش می‌سپرد؛ امری که از کودکی نابینا در محیطی روستایی و محافظه‌کار انتظار نمی‌رفت.
┏━━━🍃💞🍂━━━┓
      @saeedmosallim
┗━━━🍂💞🍃━━━┛

موسیقی او را مجذوب خود کرده بود؛ نه از جنبه سرگرمی، بلکه به سبب رازی که در نغمه نهفته است؛ همان عنصر پنهانی که صدا را اثرگذارتر می‌کند و آن را پیش از گوش‌ها، به دل‌ها می‌رساند.

این گرایش به موسیقی، کنجکاوی گذرا نبود. با وجود محدودیت‌هایی که محیط دینی پیرامونش ایجاد کرده بود، راه خود را به سوی صداهایی که می‌خواست بشنود، پیدا می‌کرد. او در قهوه‌خانه‌ها به امواج رادیو گوش می‌سپرد؛ جایی که آوازهای ام‌کلثوم و محمد عبدالوهاب پخش می‌شد. سپس در ذهن خود به تحلیل و تفکیک ملودی‌ها می‌پرداخت و در جستجوی پیوندهای پنهان میان مقامات موسیقی و تلاوت قرآنی بود.

او به این مرحله بسنده نکرد، بلکه به یادگیری سازهای موسیقی روی آورد؛ نه با هدف نوازندگی، بلکه برای درک چگونگی شکل‌گیری جمله موسیقایی و نحوه حرکت صدا میان لایه‌های صوتی مختلف. عود و ویولن ابزارهای او برای کاوش این جهان بودند و همین تجربه، درک ویژه‌ای از مقامات موسیقی عربی به او بخشید؛ درکی که بعدها به شاخصه اصلی سبک تلاوتش تبدیل شد.

با این حال، این شیوه با استقبال همگانی روبه‌رو نشد. در جهان سنتی تلاوت، مرزهای سختی میان ترتیل و طرب، و میان خشوع هنری و بازی نغمی وجود دارد. گروهی او را نوآور و احیاگر روح در متون قرآنی دانستند، در حالی که گروهی دیگر روش او را خروجی نامقبول از قواعد و آمیختن امر مقدس با عناصر دنیوی تلقی کردند.

┏━━━🍃💞🍂━━━┓
      @saeedmosallim
┗━━━🍂💞🍃━━━┛
آنچه به‌عنوان جستجوی شخصی برای یافتن صدا آغاز شده بود، به‌سرعت به جدالی گسترده در حوزه دینی و فرهنگی تبدیل شد؛ نبردی که شیخ عنتر انتظارش را نداشت، اما به مهم‌ترین ویژگی مسیر حرفه‌ای او بدل شد. در این میان، الازهر به‌عنوان مهم‌ترین نهاد دینی مصر نیز آمادگی پذیرش قاری با چنین سبک متفاوتی را نداشت؛ به‌ویژه زمانی که صدای او به شیوه‌ای منتشر شد که دیگر تحت کنترل هیچ مرجع رسمی قرار نمی‌گرفت.
┏━━━🍃💞🍂━━━┓
      @saeedmosallim
┗━━━🍂💞🍃━━━┛