🌵

سراب‌ها؛ آفریدگانی که خود، سبب خشکسالی نَبُوَند، لیک زادهٔ آن بوده و از آن خوراک می‌جوند.

مردمان هنوز نیز شادمانه سرنگونی پادشاه دیوانه را بپایند، ولی از جنایت‌های او میراثی بازمانده که هراسناک‌ترین کابوسشان است. آفریدگانی که از کین انسانیت، باز از دل خاک مردگان برخاستند. چرا که آن پادشاه، به آیینی اهریمنی پایبند بود، رقص را ناروا دانست و رقاصان را به بند کشید، سپس فرمان داد تا پس از تجاوز و قتل، آنان را در بیابان‌های خشک و سوزان رها کنند.

هر گاه آدمی در بیابان‌ها سرگشته گردد، سراب‌ها به هیأت رقاصان زیبا هویدا شوند و با خنده‌های هراس‌انگیز، پیرامون او برقصند تا آن آدمی به بی‌رمقی افتد و گمراه شود. آنگاه، آرواره‌های خویش بگشایند و آن انسان را زنده زنده با گوشت و استخوان فرو بلعند.

گذشتگان بر این باور بودند که روزگاری تاریکی و خشکسالی بر سرزمین آترنای حکم‌فرما بود و سراب‌ها در هر گوشه‌ای ظاهر می‌شدند. تا آنگاه که زاستار، ایزد جاودان، پدیدار گردید و بار دیگر زمین‌ها را به برکت آورد.

#آترنای