کجا زمانه در اندیشه ی نجیبان است
زمان، زمانِ تو و عشق های ارزان است

تواضع است: تکبّر مقابلِ مغرور
همیشه خِیر که از حد گذشت ، خسران است

قمارخانه ی دنیا به کس نمی بازد
خمار و حد زده را : بُرد و باخت ، یکسان است

همه شکوهِ مرا موریانه بلعیده ست
که ام؟ : اریکه ی پوکی، که پاک ویران است

نسیم آمد و برگی جدا شد از شاخه
وداع کرد و درآغوش باد رقصان است

نپرس حالِ مرا ، شوقِ برگ و بارم نیست
درختِ مرده فقط لانه ی کلاغان است

به گِل نشست نهنگی که دل به دریا زد
نه من، که هرکه به تو رو زده، پشیمان است

#معصومه_صاحبی

@saa_mim