وقتی می گویند "جهان در حال انبساط است" دقیقا چه چیزی در حال انبساط است؟

هر چقدر هم که عجیب به نظر برسد، فضا به خودی خود در حال گسترش است - به ویژه، مناطق وسیع فضای بین کهکشان ها.

اما اگر نمی توانید فضا را ببینید، یا آن را احساس کنید یا آن را لمس کنید - چگونه می تواند در حال گسترش باشد؟

به گفته اینشتین، فضا عدم نیست. این یک چیز واقعی، قابل کشش و انعطاف پذیر است. در واقع، درک خواص و رفتار فضا هدف اصلی فیزیک مدرن است.


چرا کسی تا به حال فکر می کرد که فضا باید در حال گسترش باشد؟ آیا این یک ایده دور از ذهن نیست؟
این تصور که فضا در حال انبساط است، پیش‌بینی نظریه گرانش اینشتین است که یک رابطه ساده اما جهانی بین فضا، زمان و ماده را توصیف می‌کند. اما این پیشگویی بود که انیشتین آن را باور نکرد. در واقع، او سعی کرد نظریه خود را اصلاح کند تا از شر آن خلاص شود.


پس چگونه بفهمیم که فضا واقعاً در حال گسترش است؟
در اواخر دهه 1920، ستاره شناس ادوین هابل برای اولین بار مشاهده کرد که کهکشان های دور در حال دور شدن از ما هستند، درست همانطور که انتظار می رود اگر فضای بین کهکشان ها در حال افزایش حجم باشد - و درست همانطور که توسط نظریه گرانش اینشتین پیش بینی شده بود. از آن زمان، ستاره شناسان این رکود را برای میلیون ها کهکشان اندازه گیری کرده اند. اما شواهد دیگری نیز وجود دارد.


آیا کهکشان های جهان در فضا حرکت می کنند؟

نه، کهکشان ها کم و بیش به صورت منفعل در فضای اطراف خود می نشینند. همانطور که فضای بین کهکشان ها گسترش می یابد، کهکشان ها را از هم دورتر می کند - مانند کشمش در خمیر در حال انبساط. لابد عکس و گیفش رو دیدید.‌


اما شنیدم که کهکشان راه شیری ما ممکن است روزی با کهکشان همسایه برخورد کند. اگر کهکشان ها همه از یکدیگر دور می شوند، چگونه می توانند با هم برخورد کنند؟
سوال دیروز دوستان در گروه

جهان مکانی پر هرج و مرج است - و گرانش یک کهکشان یا گروهی از کهکشان‌ها ممکن است حرکت همسایگان نزدیکش را مختل کند و باعث برخورد آنها شود. با این حال، به طور متوسط، وقتی دو تکه به اندازه کافی بزرگ از فضا را مقایسه می کنید، کهکشان های یکی در حال دور شدن از کهکشان های دیگر هستند.