بخش هایی از لینک بالا از دانشگاه هاروارد:


• آیا جهان لبه ای دارد که فراتر از آن چیزی وجود ندارد؟

کهکشان ها تا جایی که ما می توانیم تشخیص دهیم گسترش می یابند... بدون هیچ نشانه ای از کاهش. هیچ مدرکی مبنی بر اینکه جهان لبه دارد وجود ندارد. بخشی از کیهان که می توانیم از زمین مشاهده کنیم، کم و بیش به طور یکنواخت پر از کهکشان هایی است که در هر جهتی تا آنجایی که ما می بینیم امتداد دارند - بیش از 10 میلیارد سال نوری یا حدود 6 میلیارد تریلیون مایل. ما می دانیم که کهکشان ها باید بسیار فراتر از آن چیزی که می توانیم ببینیم گسترش یافته اند، اما نمی دانیم که آیا جهان بی نهایت است یا نه. وقتی اخترشناسان گاهی اوقات (با بی دقتی!) به کهکشان های "نزدیک لبه کیهان" اشاره می کنند، تنها به لبه جهان قابل مشاهده اشاره می کنند - یعنی بخشی که ما می توانیم ببینیم.




• آیا کهکشان ها روی سطح یک کره قرار گرفته اند؟


نه. کهکشان ها در واقع روی سطح یک کره قرار ندارند. بسیاری از دانش آموزان و معلمان به اشتباه بر این باورند که کهکشان های جهان بر روی سطح یک کره قرار گرفته اند. یکی از منشأهای این تصور اشتباه، نمایش رایج بیگ‌بنگ به صورت "منفجر کردن یک شکل بالنی(همون عکسهای رایجی که ازش میبینید)" برای مدل سازی انبساط جهان است.

یکی دیگر از این باورهای اشتباه این است که در طول انفجار بزرگ، ماده از یک نقطه به فضا گسترش یافته است.

• چرا ما نمی توانیم کل جهان را ببینیم؟

ما می توانیم تقریباً تا آنجایی که طبیعت به ما اجازه می دهد ببینیم. دو چیز ما را از دیدن بیشتر باز می دارد. اول، جهان با گذشت زمان در حال تکامل بوده است. ستاره ها و کهکشان ها همیشه وجود نداشتند. بنابراین نور بسیاری از کهکشان‌های جهان هنوز فرصتی برای رسیدن به ما نداشته است. دوم، جهان با گذشت زمان در حال گسترش است. باز هم، نور از بخش اعظم کیهان هنوز فرصتی برای رسیدن به ما نداشته است.

اگر می توانستید به طور ناگهانی زمان را در همه جای کیهان منجمد کنید و به طور جادویی تمام همه چیز در این جهان را بررسی کنید، کهکشان هایی را خواهید دید که بسیار فراتر از آنچه امروز می بینیم گسترش یافته اند. اما تا کجا، هیچ کس نمی داند.