Бир киши қарз олишга мажбур бўлиб қолди. Бир савдогар унга қарз беришини аммо бирор нарсасини гаров учун унинг номига ўтказиб беришини шарт қилиб қўйди. Қарздорнинг бир деҳқончилик қиладиган ери бор эди шуни саводгар номига ўтказиб берди ва қарзни қайтариш вақтини муайян қилишди. Ернинг нархи берилган қарздан анча юқори эди. Қарздор бир қанча вақтдан кейин ишлари юришиб қарзини қайтармоқчи бўлибди лекин савдогар берган қарзни олмай ер меники деб туриб олди. Қарздор ҳеч нарса қилолмади. Кучли сиқилишдан инфарк бўлиб ўлими аниқ бўлиб қолди. Ўғлини чақириб бир варақни бериб деди: Ўлганимдан кейин тобутимни ўша савдогар олдидан олиб ўтиб шуни берасан. Кўп ўтмай вафот этди. Жанозага олиб кетилётганда ўғли отасини қолдирган хатини савдогарга берди. Хатни ўқиб савдогар ҳам шу онда гурс этиб ерга йиқилиб вафот этди. Ўғли хатни олиб ўқиса хатда...