در سال ۱۹۱۶، کارل شوارتزشیلد با استفاده از نظریه نسبیت عام اینشتین، راه‌حلی ریاضی پیدا کرد که نشان می‌داد اگر جرم بسیار بزرگی در حجم بسیار کوچکی فشرده شود، ناحیه‌ای در فضا ایجاد می‌شود که حتی نور نیز نمی‌تواند از آن فرار کند.

در سال ۱۹۶۴، دانشمندان یک منبع قدرتمند پرتو ایکس را در صورت فلکی ماکیان کشف کردند و آن را «Cygnus X-1» نامیدند؛ در آن زمان هنوز نمی‌دانستند با چه چیزی روبه‌رو هستند.

بررسی‌های بعدی نشان داد که یک ستاره پرجرم در حال گردش به دور جرمی نامرئی است. دانشمندان با اندازه‌گیری حرکت این ستاره، جرم جسم نامرئی را تخمین زدند و دریافتند که جرم آن برای یک ستاره نوترونی بسیار زیاد است. از سوی دیگر، پرتوهای ایکس قدرتمند نشان می‌دادند که ماده ستاره به سمت این جرم کشیده شده و هنگام سقوط به سوی آن، به‌شدت داغ می‌شود.

در اوایل دهه ۱۹۷۰، شواهد بسیار قوی نشان دادند که این جرم نامرئی یک سیاه‌چاله است؛ سیاه‌چاله‌ای که خود آن دیده نمی‌شد و وجودش از روی تأثیر گرانشی آن بر ستاره همراه و تابش ماده اطرافش استنباط شده بود.


@rus_cosmos