بعضی آدم‌ها هستن که توی زندگی‌شون مدام دارن اطرافیان‌شون رو جمع‌ و جور می‌کنن. دائم نگرانِ عزیزانشونن، همه‌جوره ازشون مراقبت می‌کنن. حواس‌شون هست که یه وقت راه رو اشتباه نرن، محکم پشت‌شون وایمیستن تا احساس تنهایی نکنن. برای مراقبت از عزیزانشون خودشون رو به آب و آتیش می‌زنن؛ اما وقتی به خودشون نگاه می‌کنی، می‌بینی هیچ‌کسی رو ندارن. پشت‌شون خالیه. کسی رو ندارن که نگرانِ حال‌شون باشه، حتی یک نفر هم پیدا نمیشه که برای این‌ها خودش رو به آب و آتیش بزنه. همیشه تنهان. مجبورن قوی و محکم بمونن؛ نه که واقعاً قوی باشن، نه! فقط چاره‌ای ندارن جز اینکه نقشِ آدم‌های قوی رو بازی کنن. همیشه مجبورن زخم‌های خودشون رو خودشون تنهایی ببندن.
و اوروچ دقیقاً از این دسته آدم‌هاست!