پیشرفت برخی مواقع واقعا دردناکه برای همین برخی موارد ویژه کلاس‌های حضوری است - پیام شما👇

سلام و احترام خدمت استاد عزیزم❤️

سنگینی بی سابقه ی دومین جلسه پیشرفته منو برد به یاد روزی که فهمیدم سنگینی درد کِی میتونه لذت بخش باشه...
حدود دوازده سال پیش بود که زمان کارشناسی برای اولین بار یه مدت طولانی از خانواده جدا شدم و به اصفهان رفتم. بعد از حدود سه ماه یه تعطیلی چند روزه پیش اومد و به خونه برگشتم.
اون تایمی که نبودم توی محله مون یه باشگاه بدنسازی افتتاح شده بود که دوستای هم محله ام همشون رفتن اونجا و مدتی که اونجا بودم رو اصرار کردن منم باهاشون برم.
خلاصه منم فقط یک روز باهاشون رفتم و دیدم چقدر کارهای سبک انجام میدن و منم هر وسیله ای رو با سنگین ترین وزنه جلوشون میزدم و کلی هم اونا رو مسخره کردم که چقدر کم زور هستین😁
(البته همون یک جلسه شد تنها جلسه ای که توی عمرم به باشگاه بدنسازی رفتم😅)
بخاطر اینکه یکهویی تمرین سنگینی کردم حدود دو هفته بدن دررردددد داشتم.
اما این درد واقعا عجیب بود
اصلا دوست نداشتم بخاطرش ناله یا گریه کنم
با اینکه درد داشتم ولی ازش خنده ام میگرفت و یه حالت لذت بخشی داشت.

علت اینکه چرا از درد باشگاه بدنسازی لذت بردم رو اون زمان توی فیلم بویکا کشف کردم.
یه بخشی از فیلم، قهرمان رزمی کار فیلم به زندان میوفته و وارد مسابقات بین زندانیان میشه. اما رییس زندان که نمیخواد این برنده بشه، در طول روز تا میتونه ازش کار میکشه تا خسته بشه.
اما اصلا از درد کار کردن اذیت نمیشد. رفیقش گفت چرا اذیت نمیشی؟ بهش گفت که این درد منو قوی تر میکنه و من برای مسابقه آماده تر میشم. پس من به چشم یه تمرین انجامش میدم.

حالا درسته که دیگه سمت بدنسازی نرفتم ولی فهمیدم علت اینکه به درد خنده ام گرفته این بوده که میدونستم این سنگینی قراره باعث پیشرفت عضله بشه. و فهمیدم وقتی که درد رو بپذیری دو اتفاق همزمان میوفته:
1. لذت بردن از درد 2. پیشرفت

به اصفهان برگشتم و تحت تاثیر ترکیب غرور جوانی + داغ بودن کله + فیلم سینمایی بویکا (شکست ناپذیر 3)😁 رفتم باشگاه کیک بوکسینگ ثبت نام کردم و چند سالی که اونجا بودم ادامه اش دادم.
چون صاحب باشگاه نماینده کیک بوکسینگ اروپا توی ایران بود خیلی آدمای شاخی اونجا میومدن.
یکیشون قهرمان استان بود و به قدری مبارز وحشتناکی بود که هیچکس جرات نمیکرد حریف تمرینی این بنده خدا بشه.
منم تحت تاثیر همون دیالوگ بویکا😅 به استادم گفتم که منو اختصاصی بزار حریف تمرینی (شما بخونید کتک خور) ایشون باشم.
هر چی استاد گفت بچه آخه تازه کاری و آماده نیستی و... اما گفتم نه همون که گفتم.
ایشونم رو حساب ناچاری که کسی دیگه قبول نمیکرد منو گذاشتن حریف تمرینی ایشون باشم.
خدا گواهه که با هر مشت یک جراحت دامیه و متلاحمه و موضحه روی سرم وارد میکرد.
آخرای تمرینم کار به جراحات منقله و مأمومه میکشید😅
حالا علتش چی بود؟
چون گاردم رو نمیبستم.
هر چی استاد بهم میگفت گارد بگیر، بهش میگفتم میخوام بر اثر ضرباتش قوی تر بشم و دنبال مبارزه نیستم.
حریف هم سر این ادعای منی که جلوش جوجه محسوب میشدم حسابی خواست منو به غلط کردن بندازه😅
اما خب چون نیت و نگاهم از درد، قوی تر شدن بود، واقعا صادقانه میگم که خیلی بهم خوش میگذشت.
خوشبختانه همونی که میخواستمم شد و توی مبارزات ترکیبی خوابگاهمون😁 واقعا نتیجه اش رو میدیدم.

اما درسی که گرفتم خیلی فراتر از اون نتیجه ی بچگانه ام بود.
گارد نگرفتن (در جای مناسبش) باعث پیشرفت فوق العاده ای میشه.
و نمونه ی یک جای مناسب از نظر من یعنی همین مقامی که الان هستم (شاگردِ یک استاد بینظیر که آگاهیش صد از صده) و با توجه به ایمانی که بهش دارم، زیر سهمگین ترین و سنگین ترین مُشت هایی که بهم میزنه به جز لذتِ پیشرفت هیچی نمیبینم.

دومین جلسه ی پیشرفته قوانین خلقت برای من نمونه ی یک حمله مرگبار تمام عیار بود. حمله به حساس ترین بخش وجودم یعنی عقایدی که یک عمر به جز اون چیزی رو نمیدیدم.
اما چون این درس رو قبلا گرفته بودم و خود استاد هم مؤکداً اشاره کردن که گارد نگیرید و تدبر کنید باعث شد در تمام مدت عشقققققق کنم و بفهمم اون چیزی رو که توی عمر سی ساله ام حتی نمیدونستم که نفهمیدم و در توهم بودم.

خیلی معذرت میخوام که طولانی شد🙏🏻
بخاطر وجودتون در این بخش از زندگیم که باعث شده آدم نابینای سابق نباشم ازتون ممنونم و عاجزانه خواهش میکنم که ما رو به عنوان حریف تمرینی (کتک خور) قابل بدونید و این حملات مرگبار رو همچنان ادامه بدین❤️

الهی شکر که الله هست خالقم، سید بزرگوار جعفری استادم و کد 3 دوره ام❤️