نسبت من با فرشچیان همان مخاطب هفت ساله  کودکی هست که بود

وقتی خودم رو در مواجهه با استاد بزرگ (پیرغلام آستان اهل بیت علیهم السلام)  محمود فرشچیان میبینم یاد چند مقطع می  اُفتم اولیش برمیگرده به سال هفتاد و یک زمانی که هفت سالم بود؛ در منزل دایی بزرگم روی یک دیوار گچی درون یک قاب فلزی یک شاهکار تاریخی و ترجیع بند تصویری از محتشم نقاشان اهل بیت نقش بسته بود. خیلی‌ها میگفتند این کار یک روضه مصور و بدون صداست و همه چیز رو راجع به ماجرای کربلا گفته. زین واژگون‌مخدرات حرم  و اسبی بدون سوار! یادم‌نمیاد از کِی آتش عشق حسینی در دلم شعله گرفت اما دیدن این نقاشی انگار  به من این نهیب رو می‌زد که تو هم بگو از این ماجرای پر حرارت و عشق کربلا.

یاد دارم که بارها و بارها با تکنیک های مختلف این نقاشی رو کپی کردم و هیچ کدوم هم خوب نشد! شاید اولین بارش بعد از همون شب اول مهمانی در خونه دایی بود. حس میکردم  قاب این نقاشی  پنجره ای هست  از دیوار گچی خانه دایی من به ظهر سوزان روز دهم محرم سال ۶۱.
من تا اخر عمرم در نسبت با محمود فرشچیان بزرگ خودم رو همون مخاطب کوچک ۷ ساله بی سواد ولی علاقه مند می‌بینم.

سالها گذشت و در دوران دانشجویی، زمانی که  دانشگاه رشته نگارگری اورده بود و  ورودی های نگارگری حیاط دانشگاه رو پر کرده بودن، دهن به دهن می‌چرخید که استاد فرشچیان اومده دانشگاه. من چون در تمام زندگی‌م اهل مرید و مراد بازی نبودم، از رفتارهای بچه ها در مواجهه با استاد فرشچیان تعجب می‌کردم. یادم میاد، دیگران و مخصوصا دخترهای کلاس حتی با دیدن استاد گریه هم کردند!

وسط یک آتلیه توی دانشگاه یک‌میز بزرگ گذاشتند و از استاد خواستن که روی یک کاغذ بزرگ طرحی بزنه. استاد فرمودند چی بکشم براتون؟. صدا تو صدا بلند شد که استاد  چی بکش استاد چی بکش که ،یکهو یه خانمی گفت استاد خودتونو بکشید و گریه کرد!
من پشت سر استاد ایستاده بودم گفتم استاد ولشون کنید یه اسب بکشید.
و اسب کشید.
اسب کشیدا
شاید شاهکار طراحی استاد نصیب دانشکده هنر ما شد. اگرچه دیگه هیچ وقت اون طراحی رو ندیدیم.

در طول این سالها خیلی ها از من پرسیدند که آیا استاد فرشچیان تابحال با شما ملاقات کرده؟ و من تنها ملاقاتم همون حدود ده دقیقه‌ای بود که پشت سر استاد داشتم طراحی‌ش رو تماشا می‌کردم. و شاید استاد اصلا من رو ندید.

از دیروز که خبر سفر استاد  رو شنیدم خیلی از اظهارنظر های کینه توزانه و به طور کل برامده ازحماقت رو از برخی که خودشون رو هنرمند میدونن شنیدم تصیمیم گرفتم این چند کلمه رو برای شما بنویسم!
اول اینکه هنر بالذات برای خود من هیچ وقت ارزشی نداشته، یعنی اگر تمام عالم یک صدا بگن تو  توی دنیای هنر جایگاهی نداری نه ناراحت میشم نه چیز دیگه ای اما  اینکه بی‌هنرانی رو میبینم که با استدلال  های ابکی و بدون پشتوانه میخوان ثابت کنند که محمود فرشچیان هنرمند پیشرو و موفقی نبوده و آثارش از درجه کیفی پایین هنری برخورداره، خیلی ناراحتم می‌کنه.
این کینه‌توزی روشنفکرمئابانه، چند تا دلیل داره اول اینکه این زبون بسته ها حتی  آرزوی اینکه  به حد اقل تکنینک و فهم بصری  محمود فرشچیان برسند براشون ارزو است و دست نیافتنی، دوم اینکه شان جایگاهی که محصول محمود فرشچیان داره خیلی بزرگ تر از لباس کوچیک هنره،البته هنری که تو  دنیا بهش میگن هنر! که چه بسا بسیاری‌اش مصداق بل هم اضل!

من اثار هنرمندی در درجه محمود فرشچیان رو  بالاتر از شان هنرِ حتی اصیل و حقیقت محور میدونم.

این تمنای خالصانه به جانب معشوق حقیقی خلقت و اولیای این معشوق است. پس در نتیجه این زبان بسته ها فهمی  از این مطلب نخواهند داشت.

اصل حق حضرت امیر المومنین است. هر کس به انداره ارادت و محبتی که به ایشات دارن قرب پیدا میکنند به ساحت مقدس حق و  هر چه نزدیکتر، بلا بیشتر.

خیلی از ما ها که ادعای محبت میکنم و حرف محبت میزنیم به انداره محبتمان بلا نمیکشیم. حال آنکه عاشق حقیقی و آیینه جمال علی (حضرت خیر النساء)بیشترین بلا رو کشیدند.
در پایان باید عرض کنم که کسی مثل محمود فرشچیان دیگه تکرار نمیشه.
حسن روح الامین | ۱۹ مرداد ۱۴۰۴

📱  @roholamin_atelie