دنباله‌ی صحبت بچه‌ها درباره‌ی ابزارها، این تجربه رو هم بگم شاید به کار کسی بیاد.

این مدت که اینترنت ناپایداره، به‌جای ابزارهای مستقیم مثل Cursor از دو ابزار ساده استفاده می‌کنم: یکی سورس فایل‌های انتخابی رو minify و txt می‌کنه، یکی هم پرامپت منیجر با متغیرهای قابل جایگذاری.

مزیت‌هاش:
۱. هزینه کمتر: چت‌بات‌های AI از API سخاوتمندترند، پس میشه اشتراک گرون تهیه نکرد.
۲. پرامپت‌های قابلِ بهبود و استفاده‌ی مجدد.
۳. چون سورس‌ها رو خودم گلچین می‌کنم و پرامپت‌ها ساختارمند هستن، DeepSeek و حتی GapGpt هم نسبتا خوب جواب میدن!
۴. کنترل حریم خصوصی: خودم تصمیم می‌گیرم چی بفرستم و چه فایلی ویرایش بشه.

روش کار: اول مستندات پروژه رو قفل می‌کنم (Doc-driven)، بعد پرامپت می‌دم و خروجی رو می‌گیرم. بعد با یه پرامپت دیگه از یه مدل دیگه ایرادهای خروجی رو می‌گیرم و به مدل اول برمی‌گردونم (AI feedback loop). در نهایت خودم چک می‌کنم. استفاده از TDD هم کمک می‌کنه خطاها زودتر گرفته بشن.

با این روش هم کارهای شرکت رو انجام دادم هم چند پروژه‌ی اوپن‌سورس. وقتی اینترنت بهتر بود همین کار رو با Gemini (که طول کانتکس و سرعت و دقت بیشتری داره) انجام می‌دادم که فقط هزینهٔ اشتراک سالانه داشت.

درسته راحتی این روش نسبت به استفاده‌ی مستقیم از Cursor یا Codex کمتره، اما اگه کسی شرایطش شبیه منه، شاید این روش کمکش کنه.

~ Ali Soleimani

#تجربه