بسم ربّ الحسین (ع)
تاسوعا و عاشورا، تنها دو روز از تقویم نیستند؛
دو منزل از بلندترین قله‌های معرفت، آزادگی، وفاداری و حقیقت‌اند؛
دو روزی که در آن، تاریخ نه با جوهر، که با خونِ پاکِ اولیای خدا نوشته شد و انسان، معنای حقیقی ایمان، ایثار و عزت را در آیینه‌ی کربلا تماشا کرد.
تاسوعا، روزِ شکوه وفاداری است؛
روزِ قامت رشید حضرت اباالفضل العباس (ع)، آن پرچمدار بصیرت و غیرت، که در مکتب ولایت چنان ایستاد که وفاداری، از نام او معنا گرفت.
حضرت ابالفضل العباس (ع) فقط برادر حضرت اباعبدالله الحسین (ع) نبود؛ تجسمِ ادب در برابر امام، تجسمِ مردانگی در اوج عطش، و تجسمِ ایمانی بود که در سخت‌ترین لحظات نیز از عهد خود با ولیّ خدا دست نکشید.
تاسوعا، روزِ یادآوری این حقیقت است که اهل‌بیت (ع)، مکتبِ محبتِ بی‌هزینه نیستند؛ مکتبِ وفاداری تا پای جان‌اند.
و عاشورا، روزِ تجلی عظیم‌ترین حماسه‌ی تاریخ انسان است؛
روزی که سیدالشهدا، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، با خون خویش، مرز میان حق و باطل را تا ابد روشن کرد؛
روزی که آموخت اگر دینِ خدا جز با فدا شدن بهترین بندگانش باقی نمی‌ماند، پس باید جان را در راه حق تقدیم کرد، اما تن به ذلت نداد.
عاشورا، فقط یک مصیبت بزرگ نیست؛ یک مکتب بزرگ است.
مکتبی برای آنان که می‌خواهند در هیاهوی دنیا، راه حقیقت را گم نکنند؛
برای آنان که می‌خواهند عزت را به بهای سازش با باطل نخرند؛
برای آنان که می‌فهمند گاهی ماندن بر سرِ حق، از هزار پیروزیِ ظاهری ارزشمندتر است.
محرم، موسم گریه‌ای آگاهانه است؛
اشکی که تنها از سوزِ مصیبت نمی‌جوشد، از شعورِ نسبت به حقیقت برمی‌خیزد.
اشکی که فقط سوگواری نیست، بیعت است؛
فقط اندوه نیست، بیداری است؛
فقط یادِ لب‌های خشکیده و خیمه‌های سوخته نیست، یادِ مسئولیتی است که بر دوش همه‌ی ما مانده است: مسئولیتِ شناختِ حق، ماندن پای حق،
مسئولیتِ ایستادن کنار حق، حتی اگر هزینه داشته باشد و تنها نگذاشتنِ حقیقت در زمانه‌ای که باطل، خود را با هزار چهره می‌آراید.
در تاسوعا و عاشورا، دل‌ها در سوگِ سقای تشنه‌لب کربلا، در ماتمِ حضرت علی‌اصغر (ع)، در داغِ حضرت علی‌اکبر (ع)، در غربتِ حضرت زینب کبری (س) و در مصیبتِ امام مظلومی می‌سوزد که نه برای قدرت، نه برای نام، و نه برای دنیا؛ بلکه برای احیای دین خدا، اصلاح امت، اقامه‌ی حق و نجات انسان از سقوط در ظلمت قیام کرد.
کربلا، قصه‌ی گذشته نیست؛ حقیقتی جاری در همه‌ی زمان‌هاست.
هرجا حق تنها بماند، تمثیلی از کربلا آنجاست.
هرجا وجدان انسانی میان سازش و شرافت قرار گیرد، تمثیلی از عاشورا دوباره تکرار می‌شود.
در کانون تحقیقات و پیشرفت، ما نیز در برابر این مکتب عظیم سر تعظیم فرود می‌آوریم و بر این باوریم که پیشرفت حقیقی، اگر از سرچشمه‌ی معرفت، اخلاق، عدالت و حقیقت جدا شود، چیزی جز توسعه‌ی بی‌روح نخواهد بود.
مکتب عاشورا به ما می‌آموزد که علم، اگر در خدمت کرامت انسان و دفاع از حقیقت نباشد، رسالت خود را ناتمام گذاشته است؛
و حرکت، اگر از چراغ ایمان و بصیرت روشن نشود، ممکن است راه را گم کند.
از همین رو، تاسوعا و عاشورا برای ما تنها ایام سوگواری نیستند؛ مدرسه‌ای‌اند برای فهمِ مسئولیت، تعهد، بصیرت، آزادگی و وفاداری به حقیقت.
این ایام جان‌سوز را به ساحت مقدس حضرت ولی‌عصر (عج)، رهبر معظم انقلاب، قائد شهید امت، همه‌ی شیعیان و دلدادگان اهل‌بیت (ع)، و اعضای گرامی کانون تحقیقات و پیشرفت تسلیت عرض می‌کنیم.
امید که عزاداری ما، تنها در اشک و سوگ متوقف نماند و در ساحت اندیشه، اخلاق، مسئولیت‌پذیری، خدمت صادقانه، و ایستادگی بر مدار حق نیز جلوه‌گر شود.
السلام علی الحسین
و علی علی بن الحسین
و علی اولاد الحسین
و علی اصحاب الحسین
🖤 تاسوعا و عاشورای حسینی تسلیت باد.
التماس دعا
Post #50
81