حق زندگی آرام در شهر؛ وقتی شتاب از خیابان به اتاق مدیریت می‌رسد/ شهرهای ناآرام، مدیران را آرام‌آرام می‌پزند
یعقوب آزاده‌دل، دوچرخه‌سوار و پژوهشگر شهری:
شهرهای ناآرام فقط محصول شتاب خودروها و زندگی روزمره نیستند؛ شتاب در تصمیم‌گیری نیز می‌تواند شهر را ناآرام کند. وقتی نتیجه فوری بر نتیجه پایدار غلبه کند، پروژه‌ای که زود دیده و افتتاح می‌شود، ممکن است برای مدیر جذاب‌تر از برنامه‌ای باشد که اثر واقعی آن سال‌ها بعد در زندگی شهروندان نمایان می‌شود.
اینجاست که شتاب از خیابان به اتاق مدیریت می‌رسد و دوباره از اتاق مدیریت به خیابان بازمی‌گردد. فشار برای ارائه نتیجه کوتاه‌مدت می‌تواند مدیران را به سمت راه‌حل‌هایی ببرد که مسئله امروز را حل می‌کنند، اما چند سال بعد مسئله تازه‌ای برای شهر می‌سازند.
«مدیریت آرام» به معنای مدیریت کند یا منفعل نیست؛ یعنی پیش از تصمیم، پیامد آن دیده شود و پرسش فقط این نباشد که امروز چه مشکلی حل می‌شود، بلکه این باشد که پنج یا ۱۰ سال دیگر، نتیجه این تصمیم برای شهر چیست؟
تفاوت این دو نگاه را شاید بتوان در دو پرسش خلاصه کرد:
مدیریت شتاب‌زده می‌پرسد: «تا پایان این دوره چه چیزی را می‌توانم افتتاح کنم؟»
مدیریت آرام می‌پرسد: «تا پایان این دوره چه چیزی را می‌توانم در شهر به مسیر درست بیندازم؟»
حمل‌ونقل عمومی، پیاده‌مداری، دوچرخه‌سواری، شهر ۱۵دقیقه‌ای و کاهش وابستگی به خودرو الزاماً پروژه‌هایی نیستند که نتیجه کاملشان فردا دیده شود؛ اما شهر را برای فردا آماده می‌کنند.
شهر آرام فقط شهری نیست که خودروها در آن آرام‌تر حرکت کنند؛ شهری است که تصمیم‌هایش نیز با آینده‌نگری و مسئولیت بیشتری گرفته شوند./شرق
روزن‌آنلاین | روزنه‌ای به دنیای شهر
Post #25096
106