Challenge...

° The feeling of these words
.
.
° Thank you for joining the challenge.
.
.
° For my dear BaalEclipse666
.
.
° Your Answer. °

° The feeling of these words
.
.
° Thank you for joining the challenge.
.
.
° For my dear Matilda.
.
.
° Your Answer. °

ناگهان همه‌چیز از حرکت می‌ایستد. صدای باد محو می‌شود، ضربان قلبت را دیگر نمی‌شنوی و حتی صدای نفس کشیدنت هم ناپدید می‌شود. سکوتی مطلق همه‌جا را در بر می‌گیرد؛ آن‌قدر عمیق که انگار خود جهان برای لحظه‌ای از نفس کشیدن دست کشیده است.
میان این سکوت بی‌انتها، نقطه‌ای از نور سفید در دوردست ظاهر می‌شود. نوری خالص، آرام و درخشان که هیچ سایه‌ای از خود به جا نمی‌گذارد. بدون هیچ عجله‌ای به سمتت حرکت می‌کند و هرچه نزدیک‌تر می‌شود، روشنایی‌اش تمام افق را در بر می‌گیرد، اما چشمانت را آزار نمی‌دهد؛ برعکس، حس عجیبی از آرامش در وجودت می‌نشاند.
نور درست چند قدمی تو متوقف می‌شود. نه حرفی می‌زند، نه حرکتی می‌کند. فقط در سکوت مقابلت می‌ایستد؛ گویی از ابتدا تا امروز، تمام مسیر این سفر برای رسیدن به همین لحظه بوده است.
در آن سکوت مطلق، ناگهان می‌فهمی هیچ‌کس قرار نیست برایت تصمیم بگیرد. نه سیاره، نه نور و نه سرنوشت. فقط یک انتخاب باقی مانده است؛ قدم برداشتن به سوی نور... یا برگشتن به دنیایی که روزی خانه‌ات بود.

تو حق داری دوباره از اول شروع کنی

For my dear Ravion

در میان سکوت سیاره، دستگاه ارتباطی‌ات برای چند ثانیه سیگنالی بسیار ضعیف دریافت می‌کند. آن‌قدر ضعیف که هر لحظه ممکن است ناپدید شود. مسیرش را دنبال می‌کنی؛ از میان صخره‌ها، شن‌های درخشان و مه غلیظ، تا سرانجام به دشتی خلوت می‌رسی.
آنجا کسی منتظر توست... اما نه یک غریبه. کودکی با لباس فضانوردی، درست شبیه خودت؛ همان چهره، همان نگاه، اما سال‌ها کوچک‌تر. انگار نسخه‌ای از گذشته‌ات از دل این سیاره بیرون آمده باشد.
با لبخندی آرام و معصوم به تو نگاه می‌کند؛ لبخندی که سال‌هاست فراموشش کرده‌ای. بدون هیچ ترس یا تردیدی چند قدم به سمتت برمی‌دارد و دستش را آرام دراز می‌کند.
سپس با صدایی آرام، اما آن‌قدر واضح که در تمام وجودت می‌پیچد، می‌گوید:

«تو هنوز می‌تونی انتخاب کنی... و برگردی.»

قبل از اینکه بتوانی چیزی بپرسی، سیگنال دستگاه ارتباطی ناگهان قطع می‌شود. باد دوباره شروع به وزیدن می‌کند و وقتی پلک می‌زنی، کودک دیگر آنجا نیست؛ فقط رد پاهای کوچکش روی شن‌ها مانده، ردهایی که به‌جای دور شدن، آرام‌آرام به سمت خودت برمی‌گردند.

به خودت سخت نگیر

For my dear

با هر قدمی که برمی‌داری، حس می‌کنی همه‌چیز اطرافت آرام‌تر می‌شود. باد کندتر می‌وزد، ذرات شن برای چند ثانیه در هوا معلق می‌مانند و حتی صدای قدم‌هایت با تأخیری عجیب به گوشت می‌رسد. انگار خودِ زمان در این بخش از سیاره از حرکت بازایستاده است.
با نگرانی به ساعت داخل کلاه‌خودت نگاه می‌کنی. عقربه‌ها به جای جلو رفتن، آرام‌آرام به عقب برمی‌گردند. چند بار پلک می‌زنی، اما تغییری نمی‌کند؛ ثانیه‌ها کش می‌آیند و هر لحظه طولانی‌تر از لحظه‌ی قبل به نظر می‌رسد.
هرچه بیشتر در این منطقه پیش می‌روی، احساس می‌کنی زمان دیگر از تو اطاعت نمی‌کند. نه خسته می‌شوی، نه گرسنه، نه حتی ضربان قلبت مثل قبل می‌زند. همه‌چیز در سکونی آرام و ترسناک فرو می‌رود.
ناگهان حقیقتی هولناک به ذهنت می‌رسد. اگر مدت بیشتری اینجا بمانی، شاید دیگر هرگز پیر نشوی... اما در عوض، برای همیشه در همین لحظه گیر خواهی افتاد؛ زندانیِ زمانی که هرگز دوباره به جریان نخواهد افتاد.

هنوز کلی اتفاق خوب منتظرته.

For my dear

سرمای طاقت‌فرسا همه‌جا را در بر گرفته بود. هر نفست مثل تکه‌ای یخ در سینه‌ات می‌نشست و دیواره‌های غار زیر لایه‌های ضخیم کریستال‌های یخی می‌درخشیدند. اما هرچه عمیق‌تر پیش می‌روی، سرمای کشنده آرام‌آرام جایش را به گرمایی مرموز می‌دهد؛ گرمایی که نباید در چنین جایی وجود داشته باشد.
مسیر را دنبال می‌کنی تا به تالاری عظیم در دل غار می‌رسی. درست در مرکز آن، چیزی قرار دارد که تمام بدنت را از حیرت بی‌حرکت می‌کند؛ قلبی غول‌پیکر از جنس سنگ و کریستال، معلق میان ریشه‌ها و صخره‌ها.
قلب آرام و منظم می‌تپد؛ هر تپش، موجی از نور و انرژی را در سراسر غار منتشر می‌کند. دیواره‌ها همزمان با ریتم آن می‌درخشند، یخ‌ها می‌لرزند و حتی زمین زیر پاهایت نفس می‌کشد؛ انگار تمام این سیاره با همین قلب زنده مانده است.
بی‌اختیار چند قدم جلوتر می‌روی. با هر تپش، ضربان قلب خودت هم با آن هماهنگ‌تر می‌شود؛ تا جایی که دیگر نمی‌توانی تشخیص بدهی صدایی که می‌شنوی، از سینه‌ی تو می‌آید... یا از قلبی که هزاران سال است در اعماق این جهان ناشناخته می‌تپد.

تو از پس روزای سخت قبل هم براومدی

For my dear Violet

در میان دشتی بی‌انتها، جنگلی از ستون‌های فلزی غول‌پیکر پیدا می‌کنی؛ ستون‌هایی که تا دل آسمان امتداد دارند و سطحشان با خطوطی ناشناخته پوشیده شده است. با هر وزش باد، صدایی آرام و آهنگین از میان آن‌ها شنیده می‌شود؛ انگار تمام این سازه‌ها بخشی از یک ماشین عظیم و فراموش‌شده هستند.
در مرکز این جنگل فلزی، یک صندلی سنگی قرار دارد؛ تنها، بی‌هیچ نشانی از صاحبش، گویی قرن‌هاست منتظر کسی بوده است. با تردید نزدیک می‌شوی و پس از لحظه‌ای مکث، روی آن می‌نشینی.
ناگهان زمین زیر پایت می‌لرزد. تمام ستون‌ها همزمان با نوری خیره‌کننده روشن می‌شوند و موجی از انرژی در میانشان جریان پیدا می‌کند. نور از ستونی به ستون دیگر می‌دود و تمام دشت را مثل روز روشن می‌کند.
سپس سکوت... و صدایی عمیق، آرام و قدرتمند از هر سو در فضا می‌پیچد؛ صدایی که انگار خود سیاره با تو سخن می‌گوید:

«خوش اومدی... آخرین فضانورد.»

قلبت از تپش می‌ایستد. تو هرگز نامت را نگفته بودی... اما این سیاره، از همان لحظه‌ی ورود، دقیقاً می‌دانست که منتظر چه کسی بوده است.

هیچ احساسی برای همیشه موندگار نیست.

For my dear

ناگهان آسمان تیره می‌شود و لحظه‌ای بعد، بارانی عجیب آغاز می‌شود. قطره‌ها شبیه آب نیستند؛ مایع و براق‌اند، انگار فلز مذاب از آسمان می‌بارد، اما وقتی روی کلاه‌خودت فرود می‌آیند، نه داغ‌اند و نه سنگین. هر قطره به محض برخورد، به هولوگرامی کوچک و شفاف تبدیل می‌شود.
مقابل چشمانت، صحنه‌هایی یکی پس از دیگری جان می‌گیرند؛ لحظه‌ی پرتاب سفینه، سفر به سمت ماه، ثانیه‌های وحشتناک سقوط و حتی خاطراتی از روزهای قبل از مأموریت؛ خداحافظی‌ها، لبخندها و لحظاتی که فکر می‌کردی برای همیشه پشت سرت جا مانده‌اند.
هرچه باران شدیدتر می‌شود، تصاویر هم واضح‌تر و واقعی‌تر می‌شوند؛ آن‌قدر که برای لحظه‌ای مرز میان گذشته و حال را فراموش می‌کنی.
حس عجیبی داری... انگار این سیاره تمام زندگی‌ات را می‌شناسد و حالا، قطره‌به‌قطره، داستان وجودت را دوباره جلوی چشمانت بازسازی می‌کند؛ گویی مدت‌ها منتظر رسیدنت بوده است.

تو از چیزی که الان می‌ترسی، قوی‌تری.

For my dear Negin.

آسمان این سیاره مثل یک آینه‌ی عظیم بالای سرت کشیده شده است. هر طرف را که نگاه می‌کنی، تصویر خودت و سفینه بارها و بارها در میان لایه‌های شفاف آسمان تکرار می‌شود؛ انعکاس‌هایی بی‌پایان که تشخیص واقعیت را سخت می‌کنند.
چند لحظه محو تماشای آن‌ها می‌شوی، تا اینکه ناگهان چیزی توجهت را جلب می‌کند. یکی از تصویرها با بقیه فرق دارد. در حالی که تو بی‌حرکت ایستاده‌ای، آن نسخه آرام قدم برمی‌دارد و به سمت افق دوردست حرکت می‌کند.
هر چند قدم یک‌بار می‌ایستد، سرش را به آرامی برمی‌گرداند و مستقیم به تو نگاه می‌کند؛ انگار مطمئن است که دنبالش خواهی رفت. بعد دوباره راهش را ادامه می‌دهد و کم‌کم در میان نورهای آسمان محو می‌شود.
نمی‌دانی آنچه دیده‌ای فقط یک انعکاس عجیب است یا نسخه‌ای دیگر از خودت که این سیاره مدت‌ها پیش از تو ساخته... و حالا می‌خواهد تو را به جایی ببرد که هنوز هیچ پاسخی برایش نداری.

تو بیشتر از دستاورد‌هات ارزش داری.

For my dear kati

ناگهان زمین با شدتی باورنکردنی شروع به لرزیدن می‌کند. تعادلت را به‌سختی حفظ می‌کنی و چند قدم عقب می‌روی. لحظه‌ای بعد، صدای شکستن سنگ‌ها در همه‌جا می‌پیچد و شکافی عظیم درست مقابل چشمانت دهان باز می‌کند؛ آن‌قدر عمیق که انتهایش در تاریکی گم می‌شود.
با احتیاط به لبه‌ی شکاف نزدیک می‌شوی و به پایین نگاه می‌کنی. نفست بند می‌آید. صدها سفینه در اعماق آن دیده می‌شوند؛ بعضی تقریباً سالم، بعضی متلاشی‌شده و همگی نیمه‌مدفون زیر لایه‌های خاک و سنگ. شکل و طراحی آن‌ها به طرز عجیبی شبیه سفینه‌ی خودت است.
سکوت عجیبی آن پایین حکم‌فرماست؛ انگار زمان سال‌هاست در آنجا متوقف شده. روی بدنه‌ی بعضی سفینه‌ها آثار فرسودگی و لایه‌های ضخیم رسوب دیده می‌شود، انگار دهه‌ها یا حتی قرن‌هاست که کسی به سراغشان نیامده است. اما هیچ اثری از خدمه نیست... نه جسدی، نه وسیله‌ای، نه نشانی از اینکه سرنشینانشان چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند.
همان لحظه حقیقتی تلخ به ذهنت می‌رسد؛ شاید تو اولین کسی نباشی که روی این سیاره سقوط کرده... و شاید هیچ‌کدام از کسانی که قبل از تو آمده‌اند، هرگز راهی برای بازگشت پیدا نکرده‌اند.

خودت رو با هیچکس مقایسه نکن

For my dear Ava.