دقت کردین نقاط ضعفمون رو نقطه قوت تلقی میکنیم؟ مثلا همه میدونن لاغری بیش از حد مضره، ولی رژیمای سخت میگیرن تا خیلی لاغر بشن. همه می‌دونیم سیگار ، ویپ ، پاد و گل مضرن ، ولی همه اینجورییم که «وای تو چقد خفنی که فلان چیزو میکشی». همه جوری تظاهر میکنیم که داشتن رابطه توی سن پایین چیز بدی نیست. شبا بیدار موندن برای مدت طولانی رو طوری جلوه میدیم که انگار چیز خوبیه. خودمون برای خودمون نسخه میپیچیم؛ هممون کمال گراییم، OCD و ADHD داریم و overthink می‌کنیم. یه وقتایی هم بیش از حد به همه چیز و همه کس احترام میذاریم، وابستگی و حسادت شدید در روابط رو عادی میدونیم، ادا و اطوار غیر انسانی توی فضا های عمومی رو به نداشتن اضطراب اجتماعی معنی میکنیم. فحش کشی به شریک عاطفی رو دوستانه میدونیم؛ درصورتی که شریک عاطفی با دوست فرق میکنه.
فرهنگ سازی چیز خوبیه، ولی داریم اشتباه انجامش میدیم . و متاسفانه ارزش ها با ضد ارزش ها جابه جا شدن.

ستاره گمشده