فکرها دوباره در ذهنم می‌پیچند، مثل پیچکی که راهی برای بالا رفتن پیدا کرده است. خسته‌ام از این همه اندیشه و از تنی که نمی‌دانم با آن چه کنم. شب‌ها خیال مرا به هر کوچه‌ای می‌کشاند و غم، آرام، فرمان را در دست می‌گیرد. من فقط مسافری‌ام که به صندلی تکیه داده و راه را به او سپرده است.

برای شما.