داشتم یه چرخی بینِ غزلیاتِ "وحشی بافقی" می‌زدم تا رسیدم به این دو‌بیتِ زیبا:

ما چون زِ دری پای کشیدیم، کشیدیم،
اُمید زِ هر کَس که بریدیم، بریدیم،
دل نیست کبوتر که چو بَرخاست، نِشیند،
از گوشه بامی که پریدیم، پریدیم.