اگر راه باز شد که چه بهتر؛
اگر نه، خودم راه را خط می‌کشم.
اگر در را باز کردند، عبور می‌کنم؛
اگر بستند، صبر می‌کنم و دوباره می‌کوبم.
شاید دست‌هایم خسته‌تر شوند،
شاید موهایم سپیدتر،
اما قدم‌هایم کند نمی‌شود.
چون مهم این نیست که زود برسی،
مهم این است که نایستاده باشی