بسمه‌تعالی

موضوع: مطالبه تأمین خوابگاه و اعتراض به وضعیت نامناسب و ناایمن رفت‌وآمد دانشجویان دامغانی

مسئولان محترم دانشگاه صنعتی شاهرود
با سلام

ما جمعی از دانشجویان دامغانی دانشگاه صنعتی شاهرود، نسبت به عدم اختصاص خوابگاه به دانشجویان ساکن دامغان با استناد به «نزدیک بودن مسافت» اعتراض جدی خود را اعلام می‌کنیم.

مسئله ما صرفاً هزینه رفت‌وآمد نیست؛ مسئله، امنیت، سلامت، آرامش و کیفیت زندگی دانشجویان است.

در حال حاضر، به دلیل نبود یک سرویس حمل‌ونقل عمومی منظم و قابل اتکا میان دامغان و شاهرود برای دانشجویان، بسیاری از دانشجویان ناچارند برای رفت‌وآمد روزانه از خودروهای خطی، سواری‌های عبوری و خودروهایی که به‌صورت سرراهی مسافر سوار می‌کنند استفاده کنند.

آیا صرف اینکه فاصله دامغان تا شاهرود روی نقشه چندان زیاد نیست، می‌تواند توجیه مناسبی برای نادیده گرفتن شرایط رفت‌وآمد و امنیت دانشجویان باشد؟

دانشجو قرار است با خیال آسوده به دانشگاه برود و تحصیل کند، نه اینکه هر روز دغدغه این را داشته باشد که صبح چگونه خود را به دانشگاه برساند و شب چگونه و با چه وسیله‌ای به خانه بازگردد.

این نگرانی برای دانشجویان دختر، به‌مراتب جدی‌تر است. دانشجوی دختری که ممکن است در ساعات ابتدایی صبح یا ساعات پایانی روز مجبور به استفاده از خودروهای ناشناس، خطی یا عبوری شود، طبیعتاً با نگرانی‌های امنیتی بیشتری مواجه است.

مسئولان محترم دانشگاه، مسئله امنیت را نمی‌توان با فاصله چند ده کیلومتری روی نقشه سنجید.

خدای ناکرده اگر روزی برای یکی از دختران یا هر یک از دانشجویان دامغانی در مسیر رفت‌وآمد اتفاق ناگواری رخ دهد، آیا می‌توان با این استدلال که «دامغان فاصله زیادی با شاهرود ندارد» پاسخ خانواده‌ای را داد که عزیزش را با هزار امید راهی دانشگاه کرده است؟

ما نمی‌خواهیم منتظر یک حادثه بمانیم تا بعد از وقوع آن، همه به دنبال مقصر و راه‌حل باشند.

پیشگیری از حادثه، مسئولیت امروز است؛ نه واکنشی که پس از وقوع حادثه آغاز شود.

از سوی دیگر، هزینه رفت‌وآمد نیز موضوع کم‌اهمیتی نیست. با کرایه فعلی ۲۱۵ هزار تومان برای هر مسیر، یک دانشجو برای رفت و برگشت روزانه باید:

۲۱۵,۰۰۰ × ۲ = ۴۳۰,۰۰۰ تومان

پرداخت کند.

با حضور پنج روز در هفته:

۴۳۰,۰۰۰ × ۵ = ۲,۱۵۰,۰۰۰ تومان در هفته

و با فرض چهار هفته در ماه:

۸,۶۰۰,۰۰۰ تومان در ماه

این مبلغ در کنار مشکلات امنیتی و خستگی ناشی از رفت‌وآمد روزانه، فشار قابل‌توجهی بر دانشجو و خانواده او وارد می‌کند.

بنابراین درخواست ما صرفاً «کاهش هزینه» نیست؛ ما خواهان تأمین یک شرایط عادی، امن و شایسته برای تحصیل هستیم.

از مسئولان دانشگاه صنعتی شاهرود درخواست داریم در تصمیم خود درباره عدم اختصاص خوابگاه به دانشجویان دامغانی تجدیدنظر کرده و مسافت را تنها معیار تعیین‌کننده قرار ندهند.

اگر دانشگاه امکان تأمین خوابگاه برای همه دانشجویان این مسیر را ندارد، انتظار داریم دست‌کم برای دانشجویانی که به‌طور مستمر در رفت‌وآمد هستند، به‌ویژه دانشجویان دختر و افرادی که کلاس‌های صبح زود یا پایان وقت دارند، سازوکار مشخص و قابل اتکایی برای اسکان یا حمل‌ونقل امن در نظر گرفته شود.

دانشجو نباید بین «هزینه سنگین»، «رفت‌وآمد ناایمن» و «تحصیل» یکی را انتخاب کند.

امیدواریم این مطالبه پیش از آنکه با وقوع یک اتفاق تلخ به یک بحران تبدیل شود، جدی گرفته شده و تصمیمی مسئولانه و عملی برای آن اتخاذ شود.

جمعی از دانشجویان دامغانی دانشگاه صنعتی شاهرود