چند ماهی بود که ایده‌ی این سفر توی ذهنم بود، صرفا واسه یکم آرامش و استراحت روانی.
ولی همش پشیمون میشدم چون حس میکردم قراره فشار روانی رو حتی بیشتر هم بکنه.
ولی حالا حس میکنم شاید واقعا داره اون چیزی رو که میخواستم بهم میده.
و فکر کنم یکی از دلایلش هم اینه که دیروز با خودم فکر میکردم و به این نتیجه رسیدم که خیلی جاها واسه روح و روان خودمم شده دلم میخواد آدم هارو اون جوری که توی اون لحظه هستن ببینم.
جدا از کارهایی که قبلا کردن، جدا از رفتار هایی که نشون میدن و احساساتشون که با چیزی که نسبت بهت نشون میدن متفاوته و هر چیز دیگه‌ای.
اگه یکی توی اون لحظه باهام خوبه پس بذار خوب باشه، حتی اگه همش هم فقط تظاهر باشه؛ مهم نیست واقعا دیگه.
در کل طبیعت خیلی خوبه دوستانه، هیچکدوم از مشکلاتتون رو به شکل جادویی حل نمیکنه ولی باز باعث‌ میشه حتی مشکلات هم بهتون حس زنده بودن بده.