.
🟥«هم‌اکنون نوبت اکت شجاعانه روشنفکرست نه وقت کنش بزدلانه‌ی او!»

🖊غلامرضا علیزاده

#عبدالکریمی در آخرین افاضاتش گفته:
«من با حاکمیت حرفی ندارم چون اصلا من را نمی‌بیند! من با مردم هم صحبتی ندارم، مردم قربانی شرایط هستند...به نظر من باید یک اجماع نخبگانی ایجاد کنیم، مردم دنباله‌رواَند!
به قول شریعتی: «هر کسی مردم را متهم کند پفیوزست!»

✅پاسخم ب ایشان:

ایشان اخیراً در جای دیگری نیز گفته
«امروز صحبت از انقلاب سیاسی به مثابه‌ی سَم است. اکنون زمان انقلاب ساختاری ست» مرادش هم رفرم نیست، در ادامه می‌افزاید: «ساختار اجتماعی باید دگرگون شود.»

اما پرسشم از جناب اینست؛ آیا خیزش موسوم به «زن، زندگی، آزادی» یک مطالبه‌ی سهمگین برای دگرگونی برساخت‌های اجتماعی نبود؟ پس چرا بدون دعوت (شاید هم با اشاره مقامات امنیتی) شال و کلاه کرد و خود را به دانشگاه رسانید و "ننه‌ من‌غریبم" بازی درآورد و با طرح نابهنگام "گفتگو" سعی کرد تا جلوی خروش دانشجویان را بگیرد، آیا اکنون هم این نخبگان میاندار(!) به ضرورت گفتگو باورمندند؟

گفته بودی حاکمیت وقعی به شمایان نمی‌نهد، نامه دکتر رنانی را می‌دهد به نسوان بیت تا روی آن سبزی پاک کنند، چه شد دکتربیژن‌! آن هنگام که رفتنت به جلسات وزارت کشور را تو برق و کرنا می‌کردی، چنین از تغییر رفتار حاکمیت نومید نبودی! اکنون که جامعه به وضعیت شقشقه‌ هدرت دچار شده، و اُشترِ خیزش از تک‌و‌پا افتاده، آیا بازهم از گفتگو سخن می‌گویی؟
آیا حاکمیت را به رعایت حقوق حقه باشندگان فرا می‌خوانی؟ آیا به او می‌گویی "رفراندوم" نه وسوسه‌ی شیطانی یا زمزمه‌ای اینتلیجنت سرویس یا موساد بلکه اصلی مترقی از همین قانون اساسی ست؟ آیا اصول ۲۶ و ۲۷ و ۵۹ قانون اساسی را به‌یادش می‌آوری؟ یا کِز کرده‌ای در گوشه‌ای و همچون پروتاگوراس بر پلکانی نشسته‌ای و «امر سیاسیِ مبتنی بر تأملاتِ فرونسیس ارسطویی» را به مریدانت (!) می‌آموزی؟
راستی این قصه مرید و مریدبازی چیست که از استاد و مرادت احمد فردید به یادگار گرفته‌ای؟

به من بگو بیژن! وقتی توده مردم در نگاه تو به شمار نمی‌آیند و به تعبیر حسین مصباحیان غِرِشمارند!
و حاکمیت سرش را در جَیب خویش فرو برده، نخبگان چگونه می‌توانند تفکرات خود را در ساحت اجتماع عملیاتی کنند؟
چگونه فکر می‌کنی توده مردم
به تحلیل زیست-جهان‌شان خودآگاه نیستند و نسبت به درک مصلحت خود صغیرند؟ فرق تو با حاکمیتی که ملت را فاقد تحلیل می‌داند چیست؟
چرا شماری از دانشگاهیان که خود را نیروهای میاندار (بخوانید وسط‌باز) می‌خوانند، گمان می‌کنند آسمان دهن وا کرده و این‌ها را پس انداخته است؟!
دکتر رنانی که از فرط محافظه‌کاری نامه چند ده اقتصاددان را امضا نکرده تا مبادا خاطر حاکمیت تلخ شود
چگونه می‌خواهد میانداری کند؟ شمایان میاندارانید یا جماعت جانب‌داران؟

محمد فاضلی که البته جامعه‌شناس خوشفکری‌ست اما تمام کنش‌اش را بر مبنای تعلق حزبی قرار داده چگونه می‌تواند زبان جامعه باشد او همان کسی ست که در روزگاری نه‌چندان دور چرتکه به‌دست گرفت تا مقدار کیلووات ساعت برق مصرفی عمارت علی کریمی را احصاء کند! آیا در همان حین که از دانشگاه بهشتی از فراز خیابان ولنجک به نشیب سعدآباد می‌آمد کوبه‌ی درب خانه دکتر ولایتی را هم دق‌الباب کرد تا برق مصرفی خانه او را نیز محاسبه کند؟ او و عده‌ی دیگری که از توان شناخت جامعه و اقتضائات حاکم بر آن، چنان عاجزند که نمی‌دانند که جامعه از هرچه قدرت‌طلبِ دریوزه‌گر، بریده و جامعه‌شناسی که جامعه‌ی خسته و فرسوده را به پای صندوق رایی فرا می‌خواند تا به ابلهی چون همتی رای بدهد، مشخص است نه جامعه را شناخته و نه اتمسفر فکری‌‌اش را.

از این روست که آن‌که مردم را به هیچ می‌انگارد و قدرت مستقر را توجیه می‌کند، به تعبیر مرحوم شریعتی همان پفیوزی است که وسط ایستاده و دُم می‌جنباند. به‌عبارتی شاید بتوان گفت؛ این نشانه‌ی نقدی از شریعتی به فلسفه، از منظر پراکسیس اجتماعی ست، و روی سخن او نه با همه اهل تفلسف بلکه با آنهایی است که همواره توجیه‌گر بی‌عمل و در کنار قدرت بودند.

اتفاقاً روی سخن اندیشمند باید با مردم و شعاع اکت او می‌بایست در فراخنایی به وسعت انبوه خلق باشد شبی به ناصر فکوهی (که از قضا از بستگان سببی مرحوم دکتر شریعتی‌ست) گفتم: مردم‌شناسی که اقصا نقاط کشور را با پای‌افزار خویش طی نکرده و حتا موسیقیِ فولک کوره‌ دهات‌ها را نشناسد، اب در هاون کوبیده ست و از مردم‌شناسی‌اش طرفی نبسته.
عبدالکریمی همواره مردم را از بازتولید تجربه‌ی تلخ انقلاب می‌هراساند، ماهم می‌دانیم انقلاب خانمانسوز ست و بنیان‌کَن.
اما در پی آن ماموریت را به شانه‌های نخبگان می‌افکند
به من بگو بیژن
انقلاب ۵۷ ایران حاصلِ ذهن کژ و معوج نخبگان آن‌روز بود یا توده‌ عوام؟!

ادمین: قضاوت با شما

@Rfekri | نخبگان معاصر ملت
@JAAMEbaaz | فلسفه‌‌ی علوم اجتماعی
@mghlte | عصر روشنگری