چنانکه گفتم اصولا اگزیستانس به این معنی است و این کلمه را هم در مقابل فلسفه‌های قرن ۱۸ و ۱۹ اروپا به وجود آوردند که با زندگی سروکار نداشت.
درحالی‌که اصالت وجود اسلامی فلسفه‌ای است که در آن انسان هیچ‌گاه از خداوند جدا نیست، یعنی انسان در مرتبه‌ای از واقعیت قرار دارد که، چه خود بداند و چه نداند، به مراتب بالاتر از واقعیت متصل است.
وجود انسان در فلسفه‌ی اسلامی، وجود از برای حیات ابدی و وصال به مراتب عالی‌تر هستی است و عین حضور و شهود است درحالی‌که «وجود» سارتر و امثال او وجودی است که پایانش نیستی و عدم است و اتصالی به مراتب عالی‌تر وجود ندارد...»

(سیدحسین نصر، ۱۳۷۱: معارف اسلامی در جهان معاصر، صص ۲۰۸-۲۰۹)

پی‌نوشت:

منم فلسفه ای دارم باسم کل‌ممه‌تانپزیتاریسم که از اعلای درجه‌ی خلوص و امر قدسی بهره می‌گیره
اما دستاوردی جز شعار و #هوچی‌_گری و تهمت و استبداد و خرافات و فصاد و ریا و دروغ و دزدی و #دلال_پروری و اوباش گری و وقاحت نداره.

#دکترنصر

@Rfekri | نخبگان معاصر ملت
@JAAMEbaaz | فلسفه‌‌ی علوم اجتماعی
@mghlte | عصر روشنگری