مطهرنیا و مانوک
این افراد
نه تحلیلگر ، بلکه قصه گو هستن
و مثل رائفی پور (حتی ازون ضعیف تر)
تمام مولفه های داستان گویی رو دارند ، وقتی میشه خوب این رو فهمید که با یک گزارشگر یا تحلیلگر مسابقه فوتبال مقایسه کنیم.
مانوک بر خلاف ادعا و سوابقش ، بازی خون نبود.
بازی خون
-صحنه بازی رو می بینه
-سعی می‌کنه هیجان ، هواداری خودش ، آرزو ش ، قضاوت ش و ... رو دخالت نده. -سناریوهای محتمل رو - حتی بدترین ها - رو ببینه ، و راهکارهایی که هر دو تیم خواهند داشت بیان کنه
و ...
اما
خاصیت و جذابیت قصه باینه که
-پایان داره
-پایان مشخص داره
-پایان خوش داره
-قهرمان داره (مثلا ترامپ یا سیدعلی خامنه‌ای )
و ضد قهرمان ( یهودیان ، گلوبالیستها)
- در قصه افراد شنونده ، مسیولیتی برای پیش بینی و پیشگیری ندارند
-وظیفه ی قصه گو هم اینه که هیجان رو بیشتر کنه ، امید رو نکشه و ...
- در قصه گویی ترسی اگر هست برای نگهداشتن مخاطب پای قصه‌س
اما بازی های فوتبال
- هیچ وقت تموم نمیشن
- پایان هیچکدوم مشخص نیست.
و جذابیت ش هم همینه
- آنالیزور تیم و مربی و بازیکنان همه به سهم خود مسئولیت دارند
اگرچه هرکدوم محدودیت های زیادی هم دارن
ادامه
@Rfekri
Post #1491
186
