آقا مجتبی انتخاب کرده بودند که در خدمت ولی‌شان باشند و این امر اگر قرار بود به‌درستی اتفاق بیفتد، باید به خیلی چیزها پشت پا می‌زدند. اولینش شاید حیات حوزوی مرسوم و معهود بود. زندگی در قم، درس، تألیف و شاگردپروری، نه اینکه برای آقا مجتبی به کلی تعطیل شده باشد، اما می‌توانست بسیار رهاتر و با احتیاط کمتری برگزار شود. یا تبلیغ و مسجدداری که جزء علایق آقا مجتبی به حساب می‌آمدند، تقریباً به‌کلی از آن‌ها محروم بودند.
•ویژه‌نامهٔ آقا مجتبی