🟪 الزغاری با اشاره به این تناقض می‌نویسد که همان رزمنده‌ای که شکست سال ۱۹۹۴ میلادی را در سال ۲۰۲۰ به پیروزی تبدیل کرد، اکنون خود با آزار و سرکوب روبه‌رو شده است.

⬜️ او این وضعیت را با بیتی از اشعار عنتره بن شداد مقایسه می‌کند:

🟪 «در روز صلح مرا ای پسرِ زبیبه می‌خوانند؛
اما هنگام برخورد اسبان در میدان نبرد، مرا ای پسرِ بزرگان و نیک‌تباران صدا می‌زنند.»

⬜️ نویسنده تأکید می‌کند که استفاده از دین اسلام در دوران جنگ و به حاشیه راندن آن در روزگار رفاه و آسایش، تنها به آذربایجان محدود نیست و در دوران معاصر نمونه‌های دیگری نیز دارد.

🟪 به نوشته او، کشورهایی هستند که در زمان صلح، سرزمین تفریح و خوش‌گذرانی خوانده می‌شوند، اما هنگام جنگ به سرزمین توحید تبدیل می‌گردند.

⬜️ الزغاری همچنین به جنگی اشاره می‌کند که در آغاز «جنگ رمضان» نامیده می‌شد و پیروزی آن «پیروزی از جانب خداوند» توصیف می‌شد؛ اما پس از تحقق پیروزی، نام آن به «جنگ اکتبر» تغییر یافت و آن پیروزی «پیروزی تمدنی» خوانده شد.

🟪 او در پایان، از انقلابی یاد می‌کند که به گفته‌اش، با پرچم سفید توحید به پیروزی رسید؛ اما پس از استقرار و تثبیت پیروزی، پرچم رنگارنگ جای آن را گرفت.

⬜️ این نوشته بر تناقضی انگشت می‌گذارد که در آن، دین در دوران نیاز و جنگ به ابزار بسیج و کسب مشروعیت تبدیل می‌شود، اما با رسیدن به قدرت و آسایش، جایگاه پیشین خود را از دست می‌دهد.