تفاوتی وجود دارد میانِ "مشارکتِ هوشمندانه" با "درو شدن توسطِ تئاترِ قدرت". ساختارهایِ کنترلی، بشریتی را دوست دارند که "تحریکِ احساسی" را با "قدرت" اشتباه می‌گیرد؛
زیرا تحریکِ احساسی، شما را پیش‌بینی‌پذیر نگه می‌دارد و موجوداتِ پیش‌بینی‌پذیر را می‌توان هدایت کرد (سواری گرفت).
موجوداتِ "حاکم و مستقل" (Sovereign) برای سیستم بسیار کمتر جذاب هستند، زیرا موجوداتِ مستقل را نمی‌توان به راحتی با طعمه فریب داد.آن‌ها برای احساسِ امنیت نیازی به پیروزیِ بیرونی ندارند. آن‌ها برای توجیهِ آرامشِ خود، نیازی به سقوطِ یک دشمنِ فرضی ندارند.
آن‌ها برای حفظِ هویتِ خود، نیازی به سوختِ دائمی از روایت‌ها و خبرها ندارند. آن‌ها نتایج را به عنوان مدرکی برای ارزشِ خود پرستش نمی‌کنند.
بنابراین، این همان نقطه‌ی چرخش است—چرخاندنِ لنزی که کلِ این انتقالِ پیام را آغاز می‌کند.
به جای پرسیدنِ اینکه "چه زمانی بالاخره دنیا درست می‌شود؟"، این پرسشِ ناراحت‌کننده‌تر اما رهایی‌بخش‌تر را بپرسید: کدام بخش از من هنوز به پیروزیِ بیرونی نیاز دارد تا باور کند که من آزاد هستم؟
کدام بخش از من هنوز "بلندیِ صدا" را با "حقیقت" یکی می‌داند؟
کدام بخش از من هنوز تصور می‌کند که آرامش چیزی است که توسطِ شرایطِ محیطی بخشیده می‌شود، به جای آنکه از طریقِ تماس با "امرِ لایتناهی" تولید شود؟
کدام بخش از من هنوز منتظرِ کسبِ اجازه است تا زندگی از جایگاهِ "یکپارچگی" را آغاز کند؟
با سرزنش به این سوال پاسخ ندهید. با کنجکاوی پاسخ دهید؛ از آن نوع کنجکاوی که برنامه‌هایِ قدیمی را به آرامی ذوب می‌کند،
چون آن‌ها را به وضوح می‌بیند. اگر بتوانید عطش برای "مدرکِ دراماتیک و جنجالی" را در خود تشخیص دهید، می‌توانید از آن فراتر بروید.
اگر بتوانید واکنشِ ناخودآگاه برای واگذاریِ "حاکمیتِ درونی‌تان" به بیرون را حس کنید، می‌توانید شروع به بازپس‌گیریِ آن کنید.
اگر بتوانید ببینید که ذهن چگونه "امرِ قدسی" را برایِ ایجادِ تفرقه به خدمت می‌گیرد،
می‌توانید رها کردنِ آن عادت را آغاز کنید و صمیمیتی وسیع‌تر را کشف کنید—صمیمیتی که برایِ آشکار کردنِ آنچه در درونِ شما واقعی است، نیازی به فتح کردنِ هیچ‌چیزی در بیرون از شما ندارد.
اینجاست که ما شروع می‌کنیم؛ زیرا تا زمانی که این "برداشتِ اشتباه" دیده نشود، لایه‌های بعدی نمی‌توانند به طور کامل باز شوند،
و ذهن مدام تلاش خواهد کرد تا "امرِ لایتناهی" را به ابزاری برای رسیدن به نتایج تبدیل کند؛ در حالی که دعوتِ عمیق‌تر همیشه این بوده است که اجازه دهید "امرِ لایتناهی" به زمینی تبدیل شود که بر روی آن ایستاده‌اید.
و از آن زمین، ما به طور طبیعی به سمتِ آستانه‌ی بعدی حرکت می‌کنیم—اینکه در تجربه‌ی زیسته، واقعاً چه معنایی دارد که پناهگاهی بیابید که از دیوارها ساخته نشده،قدرتی که از شرایطِ بیرونی قرض گرفته نشده، و سکوتی که یک نمایش نیست، بلکه یک "تماسِ واقعی" است.»
ادامه دارد 👇👇
«دروازه‌های فضایی مخفی، نیروی فضایی و معرفی QFS در ایران »
#آشتار، #فرماندهی‌آشتار
@returnoflight ☀️✨
@returnoflight2☀️✨
