بسیاری از شما سال‌ها سعی کرده‌اید دیگران را درباره‌ی آنچه می‌بینید و درک می‌کنید، با توضیحاتِ زیاد متقاعد کنید.
شما این کار را از روی «عشق» انجام می‌دادید؛ اما عشق همیشه به معنای متقاعد کردن نیست.
در افقِ دنیای جدید، متقاعد کردنِ دیگران نه تنها موثر نیست، بلکه دیگر هیچ ضرورتی هم ندارد.
ندای درون از شما نمی‌خواهد که دیگران را راضی کنید، بلکه می‌خواهد «فقط زندگی کنید».
این ارتعاشِ درونی از شما می‌خواهد که «خودتان باشید و ارزش‌هایتان را در انتخاب‌های روزمره‌تان با هر عملِ آگاهانه به نمایش بگذارید»
به جای صحبت کردن از حقیقت، «شروع کنید حقیقت را از وجودتان آشکار کنید و در عمل‌تان آن را تجسم ببخشید.»
دنیای شما در حال دسته‌بندی شدن بر اساسِ «انتخاب‌ها و اولویت‌های درونیِ هر فرد» است.
هر کسی سرعت و زمان‌بندی خودش را دارد و شما نباید آن‌ها را با اجبار به مسیرِ خود بکشید.
این یک آرامشِ بزرگ است که بدانید؛ شما مسئولِ بیداریِ جهانِ اطرافتان نیستید.
وقتی از ندای درون پیروی می‌کنید؛ متوجه می‌شوید که زندگی شروع به همکاری با شما می‌کند.
در این بسترِ نورانی، کاملا هماهنگ هستید؛ پس «زمان» نیز به همسویی شما پاسخ می‌دهد و با شما مهربان‌تر می‌گردد و افرادِ مناسب، در لحظه‌ی مناسب در مسیرتان سبز می‌شوند.
منابعِ مورد نیاز بدونِ جنگیدن و تقلا کردن به دست‌تان می‌رسد و همه چیز روان و ساده‌تر می‌گردد.
من نمی‌گویم هرگز با چالش روبرو نمی‌شوید؛ اما جنسِ چالش‌ها به کلی تغییر خواهد کرد.
تفاوتی بزرگ بین چالشی که شما را صیقل می‌دهد و جنگی که انرژی شما را تخلیه می‌کند وجود دارد.
ندای درون، شما را از جنگ‌های غیرضروری و فرسایشی که انرژی‌تان را تخلیه می‌کند، دور می‌کند.
حقیقتی که با این ندا می‌آید؛ حسی شفاف، صادقانه و بدونِ هیچ ابهامی در قلب‌تان جاری می‌کند.
این حقیقت به شما احساسِ برتری نمی‌دهد، بلکه باعث می‌شود در درون‌تان احساسِ پاکی کنید.
باعث می‌شود حس کنید دیگر نیازی به تظاهر کردن ندارید و می‌توانید «خودِ واقعی‌تان» باشید.
برخی از شما نیمی از زندگی‌تان را در نقش‌هایی بازی کرده‌اید که امنیتِ خود را حفظ کنید.
در موقعیت‌هایی ماندید که فقط پذیرفته شوید و مسیرهایی را پیمودید که در آن رویاهایتان را به خاطر دیگران کوچک کردید.
اکنون ندای درون از شما می‌خواهد که دست از زندگیِ نیمه‌تمام بردارید و «خودتان را به تمامیت زندگی کنید»...
بسیاری از بذرهای ستاره‌ای به اشتباه فکر می‌کردند؛ «عشق» یعنی پذیرفتنِ مسئولیتِ بیش از حد در قبالِ دیگران؛
آن‌ها «بلوغِ معنوی» را با تحملِ بی‌پایانِ بارهایی که انرژی‌شان را تخلیه می‌کرد، اشتباه می‌گرفتند.
اما من با مهربانی می‌گویم؛
شما می‌توانید کسی را دوست داشته باشید، ولی بارِ انتخاب‌هایش را به دوش نکشید.
می‌توانید برای مسیرِ کسی دعا کنید و به او برکت بدهید، اما مجبور نیستید در مسیرِ او بمانید.
مهربان بودن به معنای در دسترس بودن برای چیزهایی که به زندگی‌تان بی‌احترامی می‌کنند نیست؛ این خودخواهی نیست، بلکه خِردِ محض و قرار گرفتنِ جایِ درستِ انرژی، در جهان هستی است.
#میرا #شورای‌عالی‌پلیدیان
🔗 چنل؛ «شما اکنون به خانه فراخوانده می‌شوید...»
📆 ۸ فوریه ۲۰۲۶
@returnoflight
