هر روحی که در «قالبِ جسم» وارد میشود، از پیش، کششی به سوی «سرچشمۀ خود» در وجودش تعبیه شده است؛اشتیاقی برای «امر جاودانه»، که زیر لایۀ فکر، عمل میکند؛ از زبان، قدیمیتر است و به استواریِ جاذبه، وجود دارد.
این اشتیاق، مقدس است؛ دقیق است، و حتی یک بار هم دچار اختلال نشده است.
مشکل در مرحلۀ «تحویل» آغاز میشود، زیرا ذهنی که به جداییِ خود از سرچشمه باور دارد، نمیتواند «نشانیِ واقعی» را بخواند؛ بنابراین اشتیاقش [به سرچشمه] را به هر چیزی که در نزدیکیاش قرار دارد، ارسال میکند: یک شخص، یک خانه، یک نقش، یک بدن، یک برنامه یا یک اعتبار.
هر وابستگیای که تاکنون داشتهاید، نامۀ عاشقانهای خطاب به «ابدیت» بوده که به دَرِ «خانهای موقت» تحویل داده شده است.
🩷▫️
#زوریون از شورای عالی #سیریوس
💫 «دستِ باز؛ هنرِ رها کردن»
🗓 تاریخ انتشار پیام: ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ (۱۱ اوت ۲۰۲۶)
🌌🌌🌌@returnoflight🌌🌌🌌
