🌏🤩

رهبرانِ دنیایی که در راه است، «خدمتگزارانی» خواهند بود که از قضا «رهبری» هم می‌کنند.

آن‌ها از «پایین» به رهبری می‌رسند، نه از «بالا».

داستانشان ساده است:
چیزی در درونشان می‌خواست خدمت کند؛ پس خدمت کردند.
خدمت، آن‌ها را قابل اعتماد کرد؛ اعتماد، دبگران را در سکوت به سویشان کشاند؛ و گرد آمدن دیگران، همان معنای واقعیِ «رهبری» است.

این را کنارِ شکلِ قدیمی‌ترِ رهبری قرار دهید؛ جایی که آدمی نخست در پیِ «قدرت» بود، یا می‌خواست «مهم» به نظر برسد؛ برای رسیدن به جایگاه، دست دراز می‌کرد و بالا می‌رفت؛ و اگر روزی به مردمِ زیر دستش خدمت می‌کرد، تنها پس از آن بود که به مقام رسیده بود.

🔎📢
آن شکلِ قدیمی، کاملاً بر رویِ مدارِ «گرفتن» اجرا می‌شود، حتی وقتی خود را در فاخرترین کلمات می‌پوشاند. خدمتگزاری که رهبری می‌کند، بر رویِ مداری کاملاً متفاوت حرکت می‌کند و شما می‌توانید تفاوتِ آن را دقیقاً در همان لحظه‌ای که در حضورشان هستید، حس کنید.

یک آزمونِ راستین برایِ واقعی بودنِ خدمتِ شما وجود دارد که می‌توانید صادقانه خود را با آن بسنجید: به کسانی که به آن‌ها خدمت می‌کنید نگاه کنید و بپرسید که آیا به خاطرِ شما، آزادتر می‌شوند؟ آیا توانمندتر می‌شوند تا رویِ پایِ خود بایستند، خودمختارتر شوند، بیشتر «خودشان» باشند، و در زمانِ خود، بیشتر احتمال داشته باشد که از شما دور شوند و به روشِ خود به دیگران خدمت کنند؟

در این صورت، خدمتِ شما، خدمتی اصیل است.

اما جایی که افرادی که به آن‌ها کمک می‌کنید، روزبه‌روز به شما وابسته‌تر می‌شوند، و بیش‌ازپیش ناتوان از برداشتنِ قدمی بدونِ شما هستند و در سکوت، به شما نیاز دارند، آنگاه آنچه «کمک» می‌نامیدید، باز هم همان مدارِ «گرفتن» است که چهرهٔ یک مددکار را به خود گرفته و با «موردِ نیاز بودن» خودش را تغذیه می‌کند.

🕯🦋
خدمتِ واقعی، همیشه انسان‌ها را به «خودشان» بازمی‌گرداند. خدمتِ واقعی دیگران را آن‌قدر رشد می‌دهد تا روزی برسد که دیگر نیازی به کسی که آن‌ها را ساخته نداشته باشند.


#ولیر از فرستادگان #پلیدیایی
🔗 چنلِ کامل: «تمرینِ ۹۰ روزه برای تغییرِ مسیرِ زندگی»
📚 لینک متن چنلِ کامل
💻 لینک ویدئوی چنل


🌌🌌🌌@returnoflight🌌🌌🌌