ریزشبکه‌ها از مفاهیمی هستند که ریشه‌های شکل‌گیری آن‌ها را می‌توان در نخستین سال‌های توسعه صنعت برق جست‌وجو کرد. اگرچه اصطلاح «ریزشبکه» و ساختارهای کنترلی امروزی در دهه‌های اخیر توسعه یافته‌اند، ایده تولید و توزیع محلی انرژی سابقه‌ای طولانی دارد.
۱۸۸۲؛ آغاز عصر تولید محلی برق
با راه‌اندازی نیروگاه خیابان پرل¹ توسط توماس ادیسون در نیویورک، یکی از نمونه‌های اولیه تولید متمرکز و توزیع محلی برق شکل گرفت. در آن دوران، نیروگاه‌های کوچک انرژی الکتریکی را در محدوده‌ای نزدیک به محل تولید به مصرف‌کنندگان می‌رساندند. این سامانه‌ها را می‌توان از نظر تاریخی پیش‌زمینه‌ای برای توسعه ریزشبکه‌های امروزی دانست، هرچند با تعریف فنی مدرن آن‌ها یکسان نیستند.
اوایل قرن بیستم؛ گسترش شبکه‌های سراسری
با توسعه فناوری انتقال برق و افزایش ظرفیت نیروگاه‌ها، شبکه‌های بزرگ و به‌هم‌پیوسته گسترش یافتند. تولید متمرکز و انتقال برق در فواصل طولانی به الگوی غالب صنعت برق تبدیل شد و بسیاری از سامانه‌های مستقل محلی در این ساختار ادغام شدند.
دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰؛ شکل‌گیری مفهوم مدرن ریزشبکه
افزایش توجه به تولید پراکنده، قابلیت اطمینان تأمین برق و پیشرفت فناوری‌های الکترونیک قدرت و کنترل، زمینه را برای بازتعریف شبکه‌های محلی فراهم کرد. در این دوره، پژوهشگران به دنبال راهکارهایی بودند که منابع تولید پراکنده و بارهای الکتریکی را به‌صورت یک سامانه هماهنگ مدیریت کنند و امکان عملکرد مستقل از شبکه اصلی را نیز داشته باشند.
از دهه ۲۰۰۰ تاکنون؛ حرکت به سوی ریزشبکه‌های هوشمند
با پیشرفت منابع خورشیدی و بادی، ذخیره‌سازهای انرژی، سامانه‌های کنترل دیجیتال و الگوریتم‌های مدیریت انرژی، ریزشبکه‌ها به ساختارهایی پیشرفته‌تر تبدیل شده‌اند. امروزه این سامانه‌ها علاوه بر تأمین محلی برق، در افزایش تاب‌آوری شبکه، یکپارچه‌سازی انرژی‌های تجدیدپذیر و بهینه‌سازی بهره‌برداری از منابع انرژی نیز نقش دارند.
1. Pearl Street Station
🌍 @REMAPenergysolutions