Пачытаў учора нятленнае з протіерэя Сяргея Лепіна, у якога паўстане Каліноўскага было польскім ну і адказ нацыянальнага інстытута адукацыі імя Валянціны Гінчук - па той жа тэме ў той жа самай форме. "ано была польскае, паскоку началося ф Польшэ".
Пасля паслухаў спрэчку Краўцэвіча з Дракахрустам - на тэму таго, хто тут беларус, а хто не беларус. І задумаўся.

Усе тры сюжэты для мяне аб'яднаныя адным.

Вось я - дызайнер. Мне плацяць за дызайн.
Да-да. На грошы, якія я за ўвесь час зарабіў пісанінай я бы не пражыў і месяца.
То бок я магу сабе дазволіць памыляцца, быць злым, несправядлівым і наогул казаць херню. Блогер - дызайнер. Што ад яго можна чакаць?
Ён траціць жыццё на вектар і пікселі. А піша ў вольны час. Крывенька, за тое бясплатна.

Але ёсць людзі, якім плацяць толькі за тое, каб яны не пісалі хуйні і не гаварылі хуйні. Каб яны чыталі добрыя кніжкі (у выпадку Лепіна - адну кніжку) і сачылі за базарам.
Ім плацяць каб яны дапамагалі людзям разабрацца і зразумець. А ў выпадку з Лепіным - проста за тое, каб ён быў добрым чалавекам.
Гэта ж такое шчасце.
Ты жывеш, сочыш за базарам, не робіш гадасцяў і іншым не раіш. І атрымліваеш за гэта зарплату.
Цябе вось цэняць, прыкіньце, за тое, што ты з кожным днём разумнееш і харашэеш.
Але я вам шчыра скажу.
Калі б я рабіў дызайн так, як разумнеюць і харашэюць прафесіяналы разумнага і харошага - я бы нахер здох з голаду.