تحقیقات جدید به رهبری دیرینه شناس مشهور موزه تاریخ طبیعی فیلد نشان می‌دهد که Archaeopteryx، قدیمی‌ترین پرنده شناخته شده، دستگاه تغذیه‌ای داشته که نشان می‌دهد رژیم غذایی و آیرودینامیک آن در طلوع تاریخ پرندگان با هم تکامل یافته‌اند. پرواز کردن در مقایسه با راه رفتن، شنا کردن یا دویدن، بیشترین انرژی را می‌گیرد و به بیشترین کالری نیاز دارد. این بدان معناست که پرندگان مجبور بوده‌اند روش‌های تخصصی را برای کارآمد بودن در یافتن و هضم غذای خود تکامل دهند. Archaeopteryx که حدود ۱۶۰ میلیون سال پیش (دوره ژوراسیک) در جایی که اکنون آلمان است زندگی می‌کرد، اولین دایناسور شناخته شده‌ای است که به عنوان پرنده نیز شناخته می‌شود.
دکتر جینگمای اوکانر، دیرینه شناس موزه‌ی فیلد که رهبری این پروژه را بر عهده داشت تاکید کرد که این ویژگی‌های کوچک عجیب در دهان Archaeopteryx، که در پرندگان زنده نیز یافت می‌شوند، معیارهای جدیدی را در اختیار ما قرار می‌دهند که می‌توانیم از آنها برای تشخیص پرنده بودن یا نبودن فسیل دایناسورها استفاده کنیم. در این مطالعه، دکتر اوکانر و همکارانش بر روی Archaeopteryx شیکاگو، آخرین نمونه Archaeopteryx که به سوابق علمی پیوسته است و در موزه فیلد قرار گرفته، تمرکز کردند. آنها موقعیت و ظاهر بافت‌های حفظ شده در دهان Archaeopteryx را با پرندگان مدرن مقایسه کردند.
آنها تشخیص دادند که بهترین توضیح این است که آنها اولین نمونه‌های پاپیلای دهانی Archaeopteryx (و اولین پاپیلای دهانی در سوابق فسیلی) را پیدا کرده‌اند. آنها همچنین چندین ویژگی دیگر را در جمجمه Archaeopteryx یافتند که هرگز در این گونه دیده نشده بود. آنها یک تکه استخوان کوچک را مشاهده کردند که معلوم شد استخوان زبان است. زبان انسان حاوی استخوان نیست، اما بیشتر پرندگان مجموعه‌ای از استخوان‌ها را دارند که ساختار مرکزی زبان آنها را تشکیل می‌دهد. این استخوان‌ها نقاط اتصال عضلانی اضافی را فراهم می‌کنند و در نتیجه زبان‌های انعطاف‌پذیری ایجاد می‌کنند که به پرندگان کمک می‌کند از زبان خود برای رسیدن و دستکاری غذا استفاده کنند.
دکتر اوکانر گفت: این استخوان بسیار کوچک یکی از کوچکترین استخوان‌های بدن است و نشان می‌دهد که Archaeopteryx مانند بسیاری از پرندگان امروزی، زبان بسیار کوچک و متحرکی داشته است. محققان همچنین از طریق سی‌تی‌اسکن مشاهده کردند که نوک منقار Archaeopteryx حاوی تونل‌های کوچکی است که در واقع آثاری از اعصاب هستند. بسیاری از پرندگان امروزی چیزی به نام اندام نوک منقار دارند، بخشی حساس در انتهای منقارشان که می‌تواند به آنها در جستجوی غذا کمک کند. روی هم رفته، شواهد پاپیلای دهانی، استخوان‌های زبان و اندام‌های نوک منقار در Archaeopteryx نشان می‌دهد که پرندگان اولیه استراتژی‌های متعددی را برای کمک به یافتن و بلعیدن کارآمدتر غذا تکامل داده‌اند و این ویژگی‌ها با توانایی جدید آنها در پرواز همراه است. این اکتشافات نشان دهنده تغییر بسیار واضحی در نحوه تغذیه دایناسورها هنگام شروع پرواز و نیاز به تأمین انرژی عظیم پرواز است.
پی نوشت : پاپیلای دهانی چیست؟
پاپیلاها ساختارهایی هستند که به هدایت غذا به سمت گلوی پرنده کمک می‌کنند و غذا را از نای آن دور نگه می‌دارند
- البرز امیدی شاه‌آباد